Clayface is gore, gruwelijk en precies wat DC moest doen

In dit artikel:

In Clayface kiest DC niet voor een klassieke superheldenfilm, maar voor een duistere horrorfilm rond een bekende schurk. De film volgt Matt Hagen (Tom Rhys Harries), een Hollywoodacteur uit een arme wijk van Gotham die na een Oscarnominatie op het hoogtepunt van zijn carrière staat. Zijn leven stort in wanneer de jaloerse partner van een vrouw die hij ontmoet zijn gezicht verminkt. Hagen raakt zijn werk en status kwijt, totdat wetenschapper Caitlyn Corr (Naomi Ackie) hem met herstellende nanotechnologie probeert te helpen. Een overdosis verandert hem echter in Clayface, een wezen dat van gedaante kan wisselen. Met zijn nieuwe kracht wil Hagen wraak nemen.

Regisseur James Watkins, bekend van Speak No Evil, en scenarist Mike Flanagan, die eerder aan The Haunting of Hill House werkte, maken van Clayface een uitgesproken gore horrorfilm. De film bevat realistische effecten, harde geweldsscènes en weinig humor of relativering. Daardoor wijkt hij sterk af van het gebruikelijke DC-recept. Harries weet tegelijk de tragiek en de dreiging van zijn personage overtuigend neer te zetten, waardoor Clayface ondanks zijn misdaden sympathiek blijft en zijn motieven begrijpelijk zijn.

Hoewel Batman niet verschijnt en er geen scène na de aftiteling is, blijft de film duidelijk verbonden met Gotham. Liefhebbers herkennen subtiele verwijzingen naar buurten, gebouwen, straatnamen en films uit de Batman-wereld. Die combinatie van stripinvloeden en onversneden horror maakt Clayface aantrekkelijk voor zowel horrorfans als superheldenliefhebbers. Volgens de bespreking is het daarmee een geslaagde en verrassende uitbreiding van het DC-universum, zeker na een tegenvallende superheldenzomer.