Circus Den Haag, Rob Jetten verandert in een Giechelende Geert
In dit artikel:
In de recente discussie rond de zogeheten Faberwetten richt de tekst scherpe kritiek op het Nederlandse politieke midden en de wijze waarop migratiebeleid wordt gevoerd. De kern: sommige politici en commentatoren doen alsof het probleem is dat PVV-sympathisanten de wetsplannen tegenhouden, terwijl het werkelijke bezwaar is dat die wetten zelf onrechtmatig en levensgevaarlijk zijn. D66-senatoren blijken volgens de auteur soms meer liberale beginselen te hanteren dan de premier, die hen zelfs persoonlijk probeerde te overtuigen; een meerderheid liet de voorstellen uiteindelijk stranden.
Diederik Samsom suggereerde dat Europese instanties zulke strenge regels toch op EU-niveau zouden kunnen doorvoeren, maar de schrijver wijst erop dat dit de plank misslaat: het debat gaat niet over nivellering van rechtsposities, maar over het feit dat de voorgestelde maatregelen indruisen tegen het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens en mensenlevens in gevaar brengen. In plaats van deze wezenlijke bezwaren serieus te nemen, ziet de auteur een zorgwekkende neiging tot het normaliseren van “gemanierde wreedheid”: beleid dat leed veroorzaakt, mits verpakt in fatsoenlijke retoriek, wordt acceptabel geacht.
Als voorbeeld van de politieke sfeer rond migratie noemt de tekst de oververtegenwoordiging van Palestijnen in asielcentrum Ter Apel en de fricties daarover in regionale media, en wijst hij op bredere hypocrisie: het kabinet wekt de indruk principiële oplossingen niet te willen nastreven, zoals het aanpakken van oorzaken van vluchtelingenstromen. Ook worden culturele signalen van verschuivingen in publieke opinie (onder meer verwijzingen naar figuren die extreemrechts steunen) aangehaald als symptoom van een normalisering van xenofobe houdingen.
De oproep van de schrijver is duidelijk: accepteer geen beleid dat mensenrechten en levens in gevaar brengt, alleen omdat het politiek “verbindend” of netjes verpakt is. Kritiek op deze koers moet bespreekbaar blijven, zonder dat het wordt afgedaan als onrust stoken.