Cindy werd als kind misbruikt, bij de politie strijdt ze nu tegen seksueel geweld: 'Voelde het onrecht'
In dit artikel:
Cindy de Koning (39) werkt voor de eenheid Amsterdam-Amstelland en is hét gezicht van de Nationale Politie rond seksuele intimidatie en geweld. Ze gebruikt haar eigen levensverhaal — seksueel misbruik tussen haar vijfde en tiende levensjaar binnen het huishouden — om andere slachtoffers een stem te geven en om politiebeleid te veranderen.
Als tienjarige vertelde Cindy het misbruik aan haar moeder; die geloofde haar en steunde haar meteen. Hoewel er aangifte werd voorbereid, haakte Cindy af omdat het verhoor te zwaar was. De familie moest daarna uit huis en vond uiteindelijk een veilige woning, maar bleef achter met aanzienlijke schulden. Haar moeder, recent uit Suriname gekomen, moest opnieuw fulltime werken om het gezin draaiende te houden.
Die achtergrond was mede aanleiding voor Cindy om bij de politie te gaan werken. Ze doorstond aanvankelijke afwijzingen en persoonlijke obstakels (zoals geen zwemdiploma) en ontwikkelde zich tot straatagent die vaak op spoedmeldingen reageerde. Een ingrijpende reddingsactie in 2017, waarbij ze inzittenden uit een auto haalde maar later toch hun overlijden moest verwerken, maakte haar duidelijk dat ze geestelijk beter niet continu op spoedhulp kon blijven werken.
In haar politiewerk richtte Cindy zich ook op preventie en hulp voor meisjes en vrouwen: ze merkte dat politiecontrole vaak alleen op de mannen gericht is en dat meisjes op de achterbank zelden apart worden gesproken. Vanaf 2020 werkte ze mee aan een programma tegen seksueel geweld en maakte ze een praktisch stappenplan voor collega’s met vier pijlers: signaleren, informeren, registreren en doorverwijzen. Haar advies: vermijd vragen die het slachtoffer de schuld geven — geen ‘waarom’-vragen — maar luister en bied opties. Die aanpak leidde tot landelijke richtlijnen en maakte haar tot boegbeeld van de politie op dit thema.
Cindy wijst erop dat vrouwelijke plegers en slachtoffers van criminaliteit vaak over het hoofd worden gezien: vrouwen worden soms ingezet voor vervoer van drugs of wapens en hebben zelf vaak een geschiedenis van huiselijk geweld of uitbuiting. Ze pleit voor meer zichtbaarheid en voor systemen die bij contact met politie ook mogelijke uitbuiting of dwang bij vrouwen signaleren en adresseren.
Persoonlijk heeft Cindy stappen gezet in verwerking: gesprekken met een psycholoog en vooral open gesprekken met haar moeder leverden inzicht op — onder meer over de schuldgevoelens die haar moeder droeg. Ze benadrukt dat geloof en kerk troost kunnen bieden, maar professionele hulp soms noodzakelijk is. Met haar man bespreekt ze samen openlijk zaken met hun dochters (10 en 8) zodat zij weten dat ze altijd terechtkunnen.
Cindy treedt vaker publiek op — bijvoorbeeld bij een TedX-optreden — en is ambassadeur van de stichting Wij zijn M, die zich inzet tegen seksueel kindermisbruik. Haar inzet werd recentelijk beloond met de Black Achievement Award en een nominatie voor de Women’s Visibility Award. Haar ambitie is duidelijk: slachtoffers beter zien en behoeden, en het leven van toekomstige generaties verbeteren door cultuurverandering én concrete politiepraktijken die slachtoffervrije en -vriendelijke zijn.