Chinese wolhandkrabben in Europa hebben Japans DNA

In dit artikel:

Onderzoekers van de Rijksuniversiteit Groningen en Naturalis onderzochten samen met waterschap Hunze en Aa’s de Chinese wolhandkrabpopulatie bij Nieuwe Statenzijl in Noordoost-Groningen. De aalgoot daar helpt niet alleen glasaaltjes landinwaarts, maar biedt ook jonge wolhandkrabben een route van zee naar zoet water.

Iets meer dan de helft van de onderzochte krabben bij Nieuwe Statenzijl bleek DNA-fragmenten van de Japanse wolhandkrab te dragen. In Den Helder gaat het zelfs om 91 procent. Het gaat niet om echte Japanse wolhandkrabben, maar om Chinese wolhandkrabben die afstammen van eerdere kruisingen tussen beide nauw verwante soorten. Waarschijnlijk bereikte ooit een Chinese wolhandkrab met Japans DNA Europa, waarna deze genetische kenmerken zich verspreidden.

De Chinese wolhandkrab kwam ruim honderd jaar geleden via ballastwater naar Europa en werd in Nederland in 1929 voor het eerst gezien in de Eems-Dollard. Het aandeel krabben met Japans DNA neemt de laatste tien tot vijftien jaar in vrijwel heel Europa toe. De oorzaak is onbekend: mogelijk biedt het DNA een voordeel, of zijn opnieuw zulke krabben via ballastwater aangevoerd.

De vondst bemoeilijkt soortherkenning met de gebruikelijke DNA-barcode. De onderzoekers identificeerden daarom een ander gen waarmee echte Japanse wolhandkrabben wel van Chinese exemplaren met Japans DNA kunnen worden onderscheiden.