Chinese ambassadeur reageert op brief De Wever: "China de schuld geven zal jullie echte problemen niet oplossen"

In dit artikel:

Premier Bart De Wever stuurde in maart een scherpe brief aan Europese Commissievoorzitter Ursula von der Leyen waarin hij waarschuwde dat China de Europese economie ondermijnt: invoer van chemische en farmaceutische producten uit China zou met 20% zijn gestegen, het handelstekort met China bedraagt meer dan 360 miljard euro en Europa moet maatregelen nemen om afhankelijkheid te verminderen en fabrieken te beschermen. De Wever noemde China tegelijk partner, economische concurrent en “systemische rivaal” en pleitte voor een duidelijke koerswijziging van Europa.

Op die aanklacht reageerde de Chinese ambassade in Brussel in de VRT-podcast China voorbij de muur. Ambassadeur Fei Shengchao nam de beschuldigingen serieus maar noemde veel berichtgeving overdreven of onjuist en riep op tot meer dialoog in plaats van confronterende “megafoondiplomatie”. Hij benadrukte dat China zichzelf primair ziet als partner en dat gedwongen technologieoverdracht volgens de Chinese wet verboden is. Volgens Fei komt inmiddels de helft van alle nieuwe patenten wereldwijd uit China, wat het belang van intellectuele eigendom onderstreept.

De ambassadeur schetst ook de economische transformatie van China: van lagekostenfabriek naar exporteur van hoogwaardige producten. Waar China in 2020 minder dan één miljoen wagens uitvoerde, waren dat er recent meer dan zeven miljoen, grotendeels elektrische auto’s. Die ontwikkeling zet Europese industrieën onder druk en verklaart deels bezorgdheid rond fabriekssites zoals Volvo Car Gent — inmiddels vijftien jaar eigendom van Geely — waar Fei wijst op het grote lokale personeelsbestand en het ontbreken van Chinese managers. Toch is de productie van twee belangrijke modellen naar Košice (Slovakije) verschoven, wat De Wever ertoe bracht een taskforce op te richten.

Tegelijk timmert de EU aan eigen tegenmaatregelen, zoals de Industrial Accelerator Act die buitenlandse investeerders kan dwingen Europese onderdelen te gebruiken en technologieoverdracht te regelen. China ziet in die wetgeving extra handelsbarrières, terwijl Chinese beleidsmakers juist buitenlandse investeringen willen aantrekken. In de praktijk ontstaan steeds meer samenwerkingen tussen westerse en Chinese bedrijven (bv. Volkswagen–Xpeng, Stellantis–Dongfeng, Audi–SAIC), ook in sectoren als farmacie en AI.

Fei sluit af met een nadrukkelijke boodschap: China en Europa zijn partners die ook concurreren; die dynamiek levert soms winnaars en verliezers op, maar kan op termijn beide sterker maken. Hij moedigt Europa aan open-minded te blijven en problemen via dialoog te tackelen in plaats van alles op China te verhalen.