Celstraf voor kerkenoplichtster Truus W.: „Het grootste kwaad is dat ons vertrouwen weg is"
In dit artikel:
Kerken in verschillende plaatsen zijn het doelwit geworden van telefonische oplichterspraktijken door een vrouw die zichzelf voordeed als hulpbehoevende; zij is aangeduid als Truus W. Protestantse gemeenten in Tilburg, Swifterbant, Hardenberg‑Heemse, Leerdam en Wijhe meldden dat zij met zelfbedachte noodverhalen geld lospeelde voor zaken als medicijnen, regiotaxi’s en boodschappen.
Twee concrete voorbeelden: op 20 november 2024 belde de vermeende vrouw een diaken uit Swifterbant met het verhaal dat zij bij de apotheek stond en nog 58,60 euro nodig had — later vroeg ze nog eens om 36 euro. In april 2024 meldde zij zich bij de diaconie van PKN Tilburg met een claim dat ze 80 euro voor medicatie van haar zoontje met diabetes nodig had. Ze wist namen van gemeenteleden te noemen (waarschijnlijk van de site), wat vertrouwen wekte en betalingen uitlokte. In Swifterbant gaf ze een lokaal adres; nadat een vrijwilliger het huis had bekeken en later bij een afgesproken afspraak niemand opende, ontstond het vermoeden dat het om fraude ging en werd aangifte gedaan.
Diakenen zeggen dat de oplichtingspraktijk vooral schadelijk is omdat ze het basisvertrouwen aantast dat diaconieën gebruiken bij hulpverlening. Scriba Rik de Jong uit Tilburg verwoordt de zorg persoonlijk: hij hoopt dat de vrouw de hulp krijgt die ze nodig heeft en dat ze tijdelijk geen telefoon meer krijgt, omdat dat de bron van de problemen is. Een officier van justitie waarschuwde tijdens een zitting (10 februari) dat kerken waarschijnlijk strenger worden bij het geven van directe financiële hulp; als gevolg kunnen echte hulpbehoevenden die alleen telefonisch om steun vragen voortaan "achter het net vissen".
Als reactie hebben ten minste Tilburg en Swifterbant hun diaconale regels aangescherpt: onbekenden die uitsluitend telefonisch contact zoeken krijgen geen directe overmakingen meer; er wordt eerst een fysieke afspraak of huisbezoek gepland om de situatie te toetsen. Dat betekent dat acute, telefoongebonden noodverhalen — bijvoorbeeld iemand die belt omdat de tank leeg is — mogelijk geen financiële hulp meer ontvangen van deze kerkelijke instanties.
De zaak illustreert het spanningsveld tussen bereikbaarheid voor kwetsbaren en risico op misbruik: diaconieën willen helpen, maar de fraude heeft geleid tot extra waarborgen en tot zorg dat wantrouwen structureel schade kan toebrengen aan vrijwillige hulpverlening binnen gemeenten.