Catherine Keyl (79) en Lale Gül (28) over leven als single: 'Leuke mannen jaag je weg door je bekendheid'
In dit artikel:
Catherine Keyl (geboren 1946, dit jaar 80) en Lale Gül (28) voeren een open gesprek over liefde, carrièrestrijd, generatieverschillen en de keerzijde van publieke zichtbaarheid. Ondanks een generatiekloof van ruim vijftig jaar en een totaal verschillende achtergrond — Keyl als hoeksteen van de Nederlandse televisie- en journalistiekwereld, Gül als talentvolle columnist en auteur die brak met haar islamitische opvoeding — blijken hun ervaringen op opvallende punten te overlappen: allebei moesten ze hard vechten voor hun plek en betalen ze een persoonlijke prijs daarvoor.
Keyl vertelt over haar beginjaren in het mannenbolwerk van de jaren zeventig en tachtig, met vooroordelen, betaalongelijkheid en seksistische opmerkingen als dagelijkse realiteit. Ze benadrukt dat het verleden niet romantisch was: veel kleinheid en verborgen misstanden, waaronder seksueel geweld waar ook zij slachtoffer van werd als kind. Nu voelt ze zich vitaal, reist ze veel en werkt aan podcasts en columns, maar rouwt ze ook om het verlies van beide zussen en draagt ze blijvende onzekerheid mee.
Gül schetst een andere strijd: het loskomen van religieuze regels leidde tot breuk met haar familie, bedreigingen en haatberichten en de noodzaak van beveiliging bij publieke optredens. Zij maakt therapie en slaapmedicatie onderdeel van haar verdediging tegen psychische belasting. Professioneel schrijft ze columns, werkt ze aan een boek met Johan Derksen en staat ze vaak in de vuurlinie bij debatten over islamitische scholen en integratie — onderwerpen die anderen liever mijden.
Beiden zijn vrijgezel en spreken eerlijk over hoe publieke bekendheid intimiderend kan werken in liefdesrelaties: mannen voelen zich soms minderwaardig of denken dat de ander onbereikbaar is. Keyl heeft meerdere langdurige relaties achter de rug en geniet nu van onafhankelijkheid; Gül verlangt naar een diepe liefde maar worstelt met conflicten en het vinden van een stabiele partner willen ze samen een gezin vormen.
Over generaties zeggen ze weinig vuurwerk: Keyl verzet zich tegen het stigmatiseren van Gen Z en ziet dat jonge mensen net zo serieus met liefde en emoties omgaan; Gül ervaart geen fundamentele kloof met boomers en wijst sociale problemen zoals woningnood eerder toe aan beleid dan aan een hele generatie. Beide vrouwen delen bezorgdheid over de toegenomen polariteit en bedreigingen in de publieke ruimte — van haatcomments tot echte geweldsangst — en vertellen hoe ze zich daarin wapenen.
Tot slot blikken ze terug: Gül betreurt de bittere toon van haar eerste boek, Keyl koestert spijt over gemiste professionele kansen en het te weinig aandacht geven aan familie. Het gesprek brengt twee mondige vrouwen samen die, ondanks uiteenlopende levenspaden, elkaar vinden in veerkracht, strijdlust en de zoektocht naar verbinding in een snel veranderende maatschappij.