Caro Derkx schreef een boek over haar parasociale relatie met Emma Watson. 'Een personage heeft schaamte nodig, een donkerte die herkenbaar is'

In dit artikel:

Toneelmaker en schrijver Caro Derkx vertelt over haar debuutroman *Mijn onwaarschijnlijke vriendschap met Emma Watson*, die op 20 augustus 2026 centraal staat in een interview. Het boek is geen memoire, hoewel de hoofdpersoon dezelfde naam draagt, maar een fictieve mix van autofictie, coming-of-age, essays, reisverslag en professioneel dagboek.

Derkx onderzoekt in de roman filosofische vragen over vrouw-zijn, de liefde voor literatuur en vrouwenvriendschappen. Ook beschrijft ze de parasociale band die haar personage met Emma Watson heeft. Die bewondering gebruikt Caro vooral als een innerlijke dialoog: ze vraagt zich via Watsons vermeende morele kompas af wat haar tot een beter mens kan maken. Daartegenover staan ervaringen met mannen die een fantasiebeeld van Derkx boven de echte persoon plaatsten. Volgens haar draait zo’n ongewenste eenzijdige relatie daardoor eerder om macht en projectie dan om liefde.

Het schrijfproces verliep, net als haar theaterwerk, van chaos naar helderheid. Toen alle verhaallijnen uiteindelijk samenkwamen, fietste Derkx euforisch met haar eerste versie naar de uitgeverij. Ze deelt in het boek ook schaamte, nare gedachten en moeilijke periodes, omdat die het personage menselijk maken en een aanleiding vormen om angsten te overwinnen. Hoewel ze het manuscript eindeloos bleef aanpassen, wil ze achteraf niets meer veranderen.

In het gesprek blijkt bovendien haar brede literaire smaak. Ze noemt onder meer *De toverberg* van Thomas Mann een onmisbaar, zij het uitdagend boek, kiest Willem Frederik Hermans boven Harry Mulisch en noemt Harry Potter haar guilty pleasure. Als mogelijke tijdloze auteurs noemt ze Marjolijn van Heemstra en Brecht De Backer. Buiten theater en literatuur had Derkx overigens graag architect of interieurontwerper willen worden.