Caro Derkx (31) schreef een boek over haar obsessie met Britse actrice Emma Watson: 'Ik stuurde haar een jaar lang elke dag een e-mail'

In dit artikel:

Toneelmaakster en actrice Caro Derkx (31) beschrijft in haar nieuwe boek Mijn onwaarschijnlijke vriendschap met Emma Watson een persoonlijke speurtocht naar de Britse actrice en naar zichzelf. Drie jaar nadat ze met de succesvolle theatervoorstelling Emma Watson – The Play, opgebouwd uit uitspraken van Watson, furore maakte, vertrok ze naar Oxford om de obsessie verder uit te zoeken. Ze gaf zichzelf twee weken om Watson op te sporen en trekt in het boek langs universiteitsgebouwen, koffietentjes en zelfs het huis van Watson; “Ik heb wel wat gekke dingen gedaan,” zegt Derkx daarover.

De fascinatie begon met Derkx’ jeugdige liefde voor Harry Potter, maar kreeg een andere lading toen Watson zich publiekelijk inzette voor feminisme — onder meer met een boekenclub en een toespraak voor UN Women — waardoor Derkx haar als rolmodel ging zien. Oxford als locatie koos ze bewust: de stad ademt klassieke literatuur (C.S. Lewis, J.R.R. Tolkien) en was bovendien de plek waar Watson creative writing studeerde. Voor Derkx vormde Oxford het decor om zich op kwetsbaar terrein te begeven en te onderzoeken hoe een jonge vrouw zich verhoudt tot die door mannen gedomineerde intellectuele traditie.

Het boek verweeft haar persoonlijke crisis met de zoektocht. Na vroeg succes op de toneelschool raakte Derkx in verwarring over haar identiteit als maker: ze voelde zich vastgezet door het ritme van het professionele theaterleven, de constante prestatiedruk en het onvoorspelbare karakter van optredens. Die situatie, gecombineerd met privéproblemen — onder andere een ernstig ziekenhuismoment rond haar vader en een problematische verliefdheid — leidde tot depressieve gevoelens en afstand tot haar omgeving. De moeilijkste periodes waren tegelijk vruchtbare grond voor het schrijven: zo ontstond het besluit om minder afhankelijk te zijn van twee theatervoorstellingen per jaar en haar werk uit te breiden met literatuur.

In stijl speelt het boek met grensgebieden tussen fictie en werkelijkheid: de hoofdpersoon heet ook Caro Derkx en het verhaal balanceert tussen eerlijk autobiografisch materiaal en geconstrueerde scènes. Derkx erkent dat haar gedrag in Oxford soms de grens van obsessie naderde — vrienden waarschuwden haar — en ze noemt voorbeelden zoals het dagelijks sturen van 365 e-mails naar een zelf aangemaakt adres voor Watson. Maar ze benadrukt dat Watson in haar project vooral als spiegel functioneert; de aandacht voor de actrice is een manier om aspecten van zichzelf bloot te leggen en te bevragen.

Met Mijn onwaarschijnlijke vriendschap met Emma Watson wil Derkx niet alleen haar eigen mentale en artistieke worstelingen delen, maar ook vragen oproepen over verwondering, verbinding en hoe je als vrouw je plek zoekt in gevestigde, vaak mannelijke culturele tradities. Het boek is daarmee een vervolg op haar theatrale onderzoek naar identiteit, bewondering en de dunne lijn tussen fan en indringer.