Caro Derkx (30) schreef een boek over haar obsessie met Britse actrice Emma Watson: 'Ik stuurde haar een jaar lang elke dag een e-mail'

In dit artikel:

Theatermaker en actrice Caro Derkx (30) heeft een boek geschreven over haar obsessie met actrice en activiste Emma Watson: Mijn onwaarschijnlijke vriendschap met Emma Watson. Na haar eerdere voorstelling Emma Watson – The Play, opgebouwd uit Watson-woorden, volgt nu een persoonlijker project waarin Derkx haar zoektocht naar Watson en naar zichzelf uitwerkt. Het verhaal speelt zich af in Oxford, waar Derkx zich twee weken onderdompelt in de universiteitsstad met het doel een glimp van Watson op te vangen.

Derkx legt uit dat haar bewondering voor Watson groeide van Harry Potter-fan naar respect voor Watson als rolmodel toen die zich profileerde als voorvechter van feminisme en internationale projecten als UN Women. Oxford bleek een logische plek: literair geladen, verbonden aan schrijvers als Lewis en Tolkien en ook filmlocatie van scènes uit Harry Potter, maar vooral een decor om te onderzoeken wat het betekent jong en vrouw te zijn in een wereld die veel door mannelijke canonieke denkers is gevormd.

In het boek laat Derkx haar alter ego — ook Caro geheten — steeds verder gaan in het naderen van Watson: doelloos dwalen door colleges, afwachten in hippe koffietentjes, en uiteindelijk zelfs voor het huis van Watson staan. Ze beschrijft ook extremere acties: gedurende een jaar stuurde ze dagelijks een e-mail naar een voor Watson aangemaakt adres (in totaal 365 mails). Vrienden waarschuwden haar om niet te ver te gaan; Derkx erkent haar neiging tot hyperfocus en zegt tegelijkertijd dat Watson vooral als spiegel fungeert voor eigen vragen en onzekerheden.

Het boek is geen louter fanfic maar mengt fictie en werkelijkheid om thema’s als identiteit en professionele twijfel te verkennen. Derkx vertelt over een donkere periode vlak voor haar vertrek naar Oxford: korte tijd na haar afstuderen kreeg ze prijzen en werd ze bestempeld als theatermaker, terwijl ze zelf twijfelde of ze die richting wilde blijven volgen. De constante prestatiedruk van het podium, onregelmatige nachten en het gevoel altijd 'aan' te moeten staan leidden tot depressieve gevoelens en verlies van verbinding — mede door persoonlijke gebeurtenissen, zoals de bijna-dood van haar vader en een heftige verliefdheid. Die crisis was volgens haar uiteindelijk vruchtbare bodem voor het schrijven van dit boek en voor het maken van een overstap in werkvorm.

Derkx wil met het boek ook het publiek meenemen in de vraag hoe je als jonge vrouw je plek vindt tussen klassieke mannencultuur en hedendaagse nood aan verwondering en verbinding. Ze ziet schrijven als een natuurlijke tegenhanger van het performanceleven; waar theater veel onzekerheden kent, bood literair werk haar een route om rustiger te onderzoeken wie ze is en wil zijn.

Hoewel sommige handelingen grensoverschrijdend kunnen lijken, benadrukt Derkx dat haar project eerder een speelse en onderzoekende verkenning is dan stalken; Emma Watson blijft in het verhaal vaak een projectie, een leegte waarin zij haar eigen vragen projecteert. Ze hoopt dat lezers iets halen uit die zoektocht naar verbinding, verwondering en een positie in de wereld — en dat het tegelijk een eerlijk portret biedt van wat optreden en succes met iemands mentale gesteldheid kunnen doen.