'Campagne tegen Jason Arday toont onveilige omgeving voor zwarte wetenschappers aan. Ook in Nederland'

In dit artikel:

De kwestie rond Jason Arday is volgens Jori Kalkman, universitair hoofddocent aan Wageningen University, een voorbeeld van ongelijke behandeling in de academische wereld. Arday, die als jongste zwarte hoogleraar aan de Universiteit van Cambridge werd benoemd, kreeg de afgelopen weken op sociale media en in de pers zware kritiek vanwege vermoedens van fraude en plagiaat. Hij nam vorige week ontslag en zei dat de aanhoudende aanvallen hem te veel waren geworden. Vrijdag werd hij dood aangetroffen.

Kalkman ziet de campagne tegen Arday niet als een op zichzelf staand incident. Volgens hem werd die aangejaagd door Nathan Cofnas, die zichzelf omschrijft als ‘rassenrealist’ en er volgens Kalkman racistische opvattingen op nahoudt. De auteur verwijst ook naar de Verenigde Staten, waar zwarte academici volgens hem vaker doelwit zijn van intimidatie. Als voorbeeld noemt hij Claudine Gay, die na bedreigingen en aanvallen op haar integriteit vertrok als rector van Harvard. Ook andere wetenschappers zouden door dezelfde Amerikaanse organisatie zijn aangepakt; het merendeel van hen is zwart of doet onderzoek naar racisme.

De auteur stelt dat fouten van witte wetenschappers eerder worden verklaard vanuit ambitie of de hoge druk binnen de academische competitie. Bij zwarte wetenschappers zouden individuele misstappen daarentegen worden aangegrepen om hun geschiktheid én het beleid rond diversiteit en inclusie ter discussie te stellen. Daardoor worden volgens Kalkman prestaties van de hele groep gewantrouwd en ontstaat een onveilige werkomgeving, ook in Nederland. Sommige zwarte wetenschappers zouden zich daardoor minder publiekelijk uitspreken.

Kalkman roept witte collega’s op niet alleen steun te betuigen, maar zich actief uit te spreken tegen racisme. Universiteiten moeten medewerkers volgens hem beter beschermen tegen laster, bedreigingen en haatmails, onder meer door online aanvallen te volgen en digitale beveiliging te verbeteren. Ook zouden instellingen steunnetwerken moeten faciliteren en getroffen medewerkers tijdelijk moeten ontlasten, zorg bieden en tijd geven om te herstellen. Deze stappen lossen het probleem niet volledig op, maar kunnen de academie volgens de auteur wel veiliger maken.