Buitenbocht | Het onmenselijke verhaal van Philip Due Schmidt: 'Ik ben genaaid'

In dit artikel:

Philip Due Schmidt, 28‑jarige Deense massastartspecialist, zag zijn olympische droom in sneltreinvaart uiteen spatten, ondanks dat hij sportief aan de eisen voldeed. Eerder kreeg hij in 2023 vlak voor het WK in Heerenveen een ernstige epileptische aanval en lag twee dagen in coma; zijn terugkeer naar de baan werd lange tijd niet verwacht. Tegen alle verwachtingen in herstelde hij en stond hij al in oktober 2023 weer aan de start.

Afgelopen weken werkte Due Schmidt doelbewust naar Milaan toe: half december zat hij nipt bij de top‑24 van het wereldbekerklassement op de massastart en in Salt Lake City reed hij op de 5 km een tijd (6.29,76) onder de gestelde norm. In zijn eigen woorden postte hij enthousiast dat hij naar de Olympische Spelen zou gaan. Vijf dagen later in Inzell werd hem echter verteld dat hij tóch niet mee mag.

Reden: het IOC stelt een maximum van 164 schaatsers voor de Winterspelen. Omdat er meer dan 164 rijders voldeden aan kwalificatievoorwaarden, moest de ISU namen schrappen volgens haar verdeelsysteem. Due Schmidt stond bij de laatst gekwalificeerden en viel daardoor buiten de boot. In een verlaten gang van de Max Aicher Arena zei hij dat wat hem is overkomen “niet menselijk” is en dat het onbegrijpelijk is dat regels eerst zekerheid kunnen geven en die zekerheid daarna rücksichtslos worden ingetrokken. Hij pleit voor meer “menselijke waarden” in de topsport, juist omdat hij na zijn medische noodsituatie kwetsbaar is geweest en met depressieve gevoelens heeft geworsteld.

De zaak illustreert hoe keihard en technisch de kwalificatieregels kunnen zijn: sportieve prestaties zijn soms niet genoeg als quota en administratieve ranglijsten anders beslissen. De schrijver plaatst Due Schmidts situatie naast andere recente olympische dramatiek in het schaatsen, zoals die van Marrit Fledderus. Zij miste op het OKT twee keer de start van de 500 m en leek haar Spelen kwijt, maar herpakte zich mentaal met hulp van een sportpsycholoog en pakte kort daarna in Inzell een bronzen wereldbekerplaats (37,62).

Het verhaal van Due Schmidt roept vragen op over de balans tussen objectieve selectiecriteria en zorg voor atleten die persoonlijke tegenslag hebben doorgemaakt — vooral als die regels íets kunnen afnemen waar iemand net van heeft herwonnen.