Bruce overwon zijn eetbuistoornis en viel in een jaar tijd 50 kilo af: 'Hoor je mannen zelden over'
In dit artikel:
Bruce, een man die al vanaf zijn jeugd troost zocht in eten, vertelt hoe hij langzaam een eetbuistoornis (binge eating disorder, sinds 2013 als aparte stoornis in DSM-5) ontwikkelde. In een gezin waar gevoelens weinig aandacht kregen en zijn zus veel zorg vroeg, leerde hij zijn emoties weg te slikken en eetgedrag als coping te gebruiken. Zodra hij als tiener zelf geld kreeg, begonnen de heimelijke eetbuien; eten gaf rust bij stress en escaleerde in de jaren daarna. Toen hij alleen ging wonen verslechterde het: dagelijks kocht en at hij chocolade, koek, nootjes en soms zelfs een hele borrelplank voor zichzelf, vaak gecombineerd met twee borden pasta. In ongeveer tien jaar tijd nam hij naar eigen schatting 60–70 kilo toe.
Het omslagpunt kwam toen hij een confronterende foto van zichzelf via een groepsapp kreeg; dat beeld maakte hem bewust van zijn gewicht en motiveerde hem zich aan te melden bij een obesitaskliniek. Daar werd de eetbuistoornis vastgesteld. Hij vroeg om afslankmedicatie zoals Ozempic of Saxenda, maar een arts raadde aan eerst psychische behandeling te volgen. Door lange wachttijden begon hij toch met medicatie en verloor aanvankelijk 10 kg, maar daarna stokte het gewichtsverlies — precies waarom de arts had gewaarschuwd.
In een periode waarin zijn vader ziek werd (een zeldzame kanker) en later stierf, zocht Bruce actief hulp: hij vond bij een coach (Maurice) de ruimte om open te praten en leerde over voeding, beweging en mindset. Wandelen werd zijn nieuwe copingmechanisme; waar hij vroeger aten als respons op onrust gebruikte, gaat hij nu meerdere keren per dag lopen. Met deze gedragsveranderingen verloor hij het afgelopen jaar bijna 50 kilo, ervaart hij veel minder eetbuien en merkt hij dat eenvoudige leefstijlaanpassingen — gezonder eten, beter slapen, meer bewegen — veel effect kunnen hebben als je ze structureel volhoudt.
Bruce benadrukt dat eetstoornissen ook veel bij mannen voorkomen (bij de eetbuistoornis ongeveer even vaak als bij vrouwen), maar dat het heersende beeld van een dunne jonge vrouw als voorbeeld voor veel mannen taboe en schaamte versterkt. Hij hoopt dat door meer mannen hun verhaal te laten vertellen, de ziekte genormaliseerd wordt en anderen eerder hulp zoeken. Zijn boodschap aan lotgenoten is optimistisch: met passende hulp en geduld is herstel mogelijk — "er is hoop".
Korte context: eetbuistoornis kenmerkt zich door terugkerende, ongecontroleerde eetbuien zonder compensatoir gedrag (zoals braken). Behandeling richt zich vaak eerst op psychologische aanpak; medicatie of gewichtsdaling zonder behandeling van de onderliggende stoornis heeft meestal beperkte effectiviteit.