Brood bezorgen met paard en wagen in een wereld waarin we altijd maar haast hebben, is helemaal niet zo'n gek idee | column Herman Sandman

In dit artikel:

Herman Sandman beschrijft een kort straatvoorval: bij een rechtsaflicht dat maar een seconde groen gaf, toeterde de tweede auto in de rij meteen naar degene voor hem. Samen met zijn vrouw keek hij verbaasd toe en dacht aan berichtgeving over toegenomen agressie richting lesauto’s — bumperkleven, schelden, intimiderende gebaren en soms zelfs geweld tegen beginnende bestuurders.

Hij zet dat incident in een breder perspectief: steeds vaker ontlaadt zich woede en onvriendelijkheid in de publieke ruimte — langs de lijn bij voetbal, tegen hulpverleners, op sociale media en vooral in het verkeer. Vaak speelt tijdsdruk en irritatie een rol.

Als tegenbeeld noemt Sandman een 1 aprilgrap van bakkerij Riedstra in Veendam, die zogenaamd al haar bestelauto’s had verruild voor paard en kar; hij vindt dat idee op zich niet eens zo gek en denkt terug aan de traagheid van stoomtreinen in Out of Africa. De column eindigt met een klein zelfkritisch moment: hij haast zich zelfs weg bij het afscheid van zijn vrouw.

Kortom: een observatie van alledaagse onverdraagzaamheid in het verkeer, gekoppeld aan reflectie op onze haastcultuur en een ironische blik op verlangens naar langzamer, rustiger vervoer.