Broer Diana schrijft over onvergetelijke prinses: „Ze wilde accepteren dat ze nooit duurzaam liefdesgeluk zou vinden"

In dit artikel:

Charles Spencer, de jongere broer van prinses Diana, probeert in zijn boek *Zwanenzang* het volgens hem ware verhaal over haar leven, dood en begrafenis vast te leggen. Aanleiding is onder meer zijn overtuiging dat er rond Diana veel verzinsels en halve waarheden bestaan. Omdat volgend jaar de dertigste sterfdag van Diana wordt herdacht, wilde de 62-jarige Spencer zijn eigen herinneringen nu definitief optekenen. Hij noemt het boek zijn persoonlijke zwanenzang.

Het meeste stof doet Spencers beschrijving op van een telefoongesprek met de huidige koning Charles na Diana’s dodelijke auto-ongeluk in 1997. Volgens Spencer klonk Charles niet verslagen, maar eerder alsof hij een loterij had gewonnen. Achteraf vermoedt hij dat de prins vooral dacht aan de mogelijkheid om met Camilla te trouwen. Spencer schrijft ook dat Charles hem onder druk zette om de 15-jarige William en 12-jarige Harry achter de kist van hun moeder te laten lopen. Dat vond hij barbaars en in strijd met wat Diana zou hebben gewild. Toen Spencer bezwaar maakte, zou Charles zijn ontploft en hebben gezegd dat Diana snel genoeg vergeten zou zijn.

In tegenstelling tot de gebruikelijke terughoudendheid van het Britse hof bij dergelijke beschuldigingen kwam er nu wel een reactie. Volgens het paleis kunnen rouw en familiepijn het beoordelingsvermogen aantasten en herinneringen na verloop van tijd kleuren. Daarmee wordt de betrouwbaarheid van Spencers relaas indirect ter discussie gesteld, zonder de beschuldigingen rechtstreeks te beantwoorden.

De toespraak die Spencer hield tijdens Diana’s begrafenis in Westminster Abbey vormt een belangrijke rode draad in het boek. Hij bekritiseerde daarin de paparazzi, die volgens hem mede verantwoordelijk waren voor haar dood, en benadrukte dat Diana nooit vergeten zou worden. Het boek behandelt de periode van haar ongeluk tot de begrafenis, aangevuld met herinneringen aan hun jeugd en Diana’s huwelijk en scheiding van Charles.

Spencer beschrijft hun jeugd als getekend door de scheiding van hun ouders, de dood van hun pasgeboren broertje John en een weinig betrokken vader. Diana wachtte als zevenjarig meisje vaak alleen op de stoep op haar moeder, die na haar vertrek had beloofd terug te komen. Ook kostschool, leerproblemen en eetstoornissen zouden haar zelfbeeld hebben beschadigd. Toch noemt Spencer het ouderlijk huis overwegend warm en liefdevol, een voorstelling die volgens de auteur van het artikel mogelijk te vergoelijkend is.

Volgens Spencer verlangde Diana altijd naar een huwelijk uit liefde en wilde ze haar eigen kinderen de pijn van een scheiding besparen. Hij gelooft dat ze werkelijk verliefd was op Charles, hoewel ze volgens hem kort voor het huwelijk overwoog de verloving te verbreken omdat hij haar onvoldoende liefde toonde. Later kreeg ze te maken met intensieve en volgens Spencer immorele belangstelling van de tabloids. Ondanks die druk probeerde ze haar positie aan het hof te gebruiken om anderen positief te beïnvloeden. Spencer weigert daarom mee te werken aan documentaires: hij wil Diana’s verhaal niet aan televisieproducenten overlaten, maar het vanuit zijn eigen perspectief bewaren.