Briljante historische les van Turkse admiraal: falend Amerikaans imperium bijt zich stuk op soevereine naties
In dit artikel:
Voormalig Turks admiraal Cem Gürdeniz reageert op recente speculaties dat de Verenigde Staten zich uit de NAVO zouden terugtrekken om Israël te helpen bij een mogelijke aanval op Turkije. Op X koppelt hij dat rumoer aan een bredere historische analyse: hij ziet parallellen tussen de huidige geopolitieke situatie en de ineenstorting van het Britse Rijk na de Eerste Wereldoorlog, met verwijzing naar de Conferentie van Parijs (1919) en de mislukte Griekse invasie van Anatolië die door Atatürk werd verslagen.
Gürdeniz stelt dat de VS, verzwakt door hoge schulden en de opkomst van China, hun hegemonie proberen te behouden via militaire tussenkomsten en nauwe samenwerking met Israël. Volgens hem hebben die acties — met name in de recente escalaties richting Iran — geen blijvende strategische of politieke successen opgeleverd; belangrijke zeestraten zoals de Straat van Hormuz en Bab el‑Mandeb zouden buiten westerse controle zijn geraakt. De westerse respons blijft volgens hem vooral beperkt tot luchtaanvallen die burgers treffen maar de situatie op de grond niet beslissen.
De admiraal waarschuwt het Westen expliciet: pogingen om Turkije te verzwakken — of dat nu economisch, politiek of militair is — zullen averechts werken en groot verlies voor de aanvallers betekenen. In zijn visie zal Turkije, mits intern verenigd en soeverein, juist sterker uit het huidige multipolaire krachtenveld komen. Hij concludeert met een historische les gericht aan Pentagon en Tel Aviv en een krachtige waarschuwing aan eventuele agressors: “Moge God nooit iemand met de Turken in oorlog laten gaan.”
Het artikel zelf bevat daarnaast opvallende retorische en promotionele passages die de lezer aansporen tot abonnementen en benadrukken van soevereiniteit en verzet tegen een zogenaamd neoconservatief imperium. Contextueel is het goed te beseffen dat geruchten over een Amerikaanse NAVO‑uittreding extreem ongebruikelijk en politiek ingrijpend zouden zijn; Gürdeniz gebruikt vooral historische analogie en geopolitieke framing om te waarschuwen voor wat hij ziet als westerse overmoed en achteruitgang.