Bret Easton Ellis: de gevoelige jongen die schrijver werd en een kogelwerend imago aantrok

In dit artikel:

Bret Easton Ellis werd na zijn debuut Less Than Zero uit 1985 al snel meer dan alleen een schrijver. Zijn portret van rijke, gevoelloze jongeren maakte hem tot een cultureel symbool van een Amerika waarin geld, geweld en bekendheid centraal stonden. De controverse rond American Psycho, over een moordende beurshandelaar, versterkte dat beeld. Nog voor de publicatie leidde de roman tot felle kritiek, onder meer van feministen, en trok de oorspronkelijke uitgever zich terug.

In The Shards, zijn roman uit 2023, kijkt Ellis terug op zijn middelbareschooltijd in Los Angeles. De jonge Bret is daar geen onaantastbare cynicus, maar een gesloten, onzekere jongen die worstelt met zijn seksualiteit, zijn positie binnen de vriendengroep en zijn gevoelens voor anderen. De roman geeft de personages diepte en laat naast angst en jaloezie ook empathie en verlangen toe. Daarmee lijkt Ellis afstand te nemen van het imago dat hij sinds zijn debuut met zich meedraagt.

De Disney+-bewerking kiest volgens de bespreking echter voor een andere richting. De serie gebruikt de glamour van een Amerikaanse eliteschool uit de jaren tachtig: aantrekkelijke tieners, prestigieuze families en een sterk gestileerde garderobe. De jonge Bret, gespeeld door Igby Rigney, wordt vooral neergezet als ambitieus en afgunstig. Zijn gevoelens blijven beperkt en zijn vertelling klinkt koel, waardoor hij dichter bij de schrijver als provocerend merk staat dan bij de kwetsbare figuur uit de roman.

Tegen die achtergrond draait het verhaal om een moordenaar die leerlingen van de school aanvalt. Bret verdenkt de nieuwe leerling Robert, terwijl de omgeving vooral bezig blijft met eigen verlangens en problemen. De recensent vindt die misdaadlijn lastig te verenigen met Ellis’ eerdere werk, waarin verteller en dader vaak in elkaar overlopen en de grens tussen feit en verbeelding vervaagt.

Dat Ellis zelf het scenario schreef, krijgt daardoor een symbolische betekenis. Volgens de bespreking lijkt de serie zijn vroegere hardheid opnieuw te omarmen en de emotionele openheid van The Shards terug te nemen. De foto van de jonge Ellis, die de recensent aan het einde opnieuw bekijkt, roept juist een ander beeld op: dat van een gevoelige en weinig coole jongen achter het zorgvuldig opgebouwde imago.