Brekebeen en brokkenpiloot

In dit artikel:

Ik fietst dagelijks van Villa Vischlugt naar de sportschool over de Ecovia do Litoral Sul Algarvio, een route door de Ria Formosa in de Algarve. Tijdens de terugrit remde de columnist op het laatste moment voor een klein hondje en vloog daarbij over het stuur: hij sloeg over het grind, belandde met zijn hoofd in een afrastering en hield dertien wonden en schaafplekken over aan de val. De hondeneigenaar, een chagrijnige Portugees die hem al langer irriteert, reageerde boos; de columnist strompelde bloedend naar huis.

De val past in een patroon van ongelukken en blessures: van aangeboren onhandigheid — waarover zijn familie luchtige verklaringen heeft — tot incidenten tijdens zijn jaren in de Algarve. Hij somt meerdere ernstige ongevallen op uit het verleden: een mishandeling bij een poging tot beroving, een gebroken schouder na een aanval op zijn honden, een val door een schuurdak met een gebroken rib en later een aanrijding door een dronken man die opnieuw ribben brak. Ook medische beslissingen en hulpmiddelen uit Nederland passeren de revue: een voetoperatie die nooit doorging en de pijnlijke ervaring met steunzolen uit een revalidatiecentrum.

Na de val bood een buurman aan hem naar de spoedeisende hulp in Faro te brengen, maar de lange wachttijd daar — gemiddeld zo’n zes uur — deed hem besluiten thuis te blijven. Tussen pijn, zelfkritiek en verbittering grapt hij dat hij worstelt met tegenstrijdige gevoelens: hij beschouwt zichzelf als grote hondenliefhebber, maar had in zijn woede al fantasieën over het berijden van het hondje. Uiteindelijk relativeert hij het: erger had het kunnen aflopen — hij had ook tegen een paal op de brug kunnen knallen — en dan zou de lezer deze column niet hebben gelezen.

De tekst is een rauwe, zelfspotrijke kroniek van ongeluk, irritatie en overleving, geworteld in de Algarve maar met terugblikken op levenslange onhandigheid en medische perikelen.