"Bollengrond" is een sterke, stevige roman die snoeihard raakt

In dit artikel:

In de roman „Bollengrond” onderzoekt Dicky Nieuwenhuis via het fictieve personage Noor de onveiligheid waarin zij als kind opgroeide in Hillegom, midden in de Bollenstreek. Noor komt uit een gezin met vier kinderen, een angstige en depressieve moeder en een vader met onvoorspelbare woede-uitbarstingen. Binnen het gezin heerst een cultuur van angst en stilzwijgen. Een onduidelijk incident rond de geboorte van de jongste dochter en de pijn van zus Maud blijven jarenlang onbesproken.

Wanneer Noor vijftig is, besluit ze met toestemming van haar broers en zussen haar familiegeschiedenis te onderzoeken. Ze spreekt familieleden, vrienden en bekenden uit de kerk en probeert te begrijpen wat er is gebeurd. Haar vader heeft inmiddels dementie en haar moeder is overleden, waardoor sommige vragen onbeantwoord blijven. De zoektocht draait ook om schuld en vergeving: Noor voelt overlevingsschuld omdat zij naar eigen idee minder zwaar is getroffen dan haar zus.

De roman laat zien dat alle kinderen blijvend zijn beschadigd door de gezinsdynamiek en verlangen naar erkenning, herstel en verbondenheid. De recensent prijst Nieuwenhuis’ moed en de keuze voor fictie, die enige afstand schept zonder de impact te verminderen. Natuurbeschrijvingen van de Bollenstreek en oude dagboekfragmenten contrasteren met de dreigende sfeer thuis. Hoewel het boek geen volledige verlossing biedt en veel onduidelijk blijft, maakt het volgens de recensent de gevolgen van huiselijke onveiligheid en het belang van openheid indringend zichtbaar.