Blijvende angst na kanker: waarom psychisch herstel jaren kan duren

In dit artikel:

Judith Prins, hoogleraar Medische Psychologie en klinisch psycholoog voor kankerpatiënten, benadrukt tijdens het tienjarig jubileum van het Marikenhuis dat veerkracht na een kankerdiagnose sterk varieert per persoon. Mensen met eerdere psychische problemen, jonge patiënten, of zij die alleen staan, hebben vaak meer moeite met het omgaan met de ziekte. Veerkracht wordt ondersteund door factoren als het vasthouden aan dagelijkse routines, levensbeschouwing, sociale steun en het gevoel van regie, terwijl het belangrijk is ook ruimte te maken voor het uiten van emoties.

Hoop speelt een cruciale rol in het volhouden tijdens de behandeling, zeker gezien de verbeterde overlevingskansen dankzij nieuwe therapieën. Prins waarschuwt echter tegen het idee dat overleven vooral een kwestie is van ‘vechten’, omdat dit niet wetenschappelijk wordt ondersteund. Na de diagnose veranderen vaak de levensprioriteiten; mensen waarderen tijd met dierbaren en rust meer, terwijl jongvolwassenen de drang ervaren om nog belangrijke levensstappen te zetten.

Het Marikenhuis vervult een essentiële functie door patiënten en hun naasten een laagdrempelige ontmoetingsplek te bieden waar zij herkenning vinden en kunnen praten met lotgenoten, psychologen en ervaren artsen. Dit vergemakkelijkt psychosociale verwerking en voorkomt dat mensen vastlopen. Psychisch herstel is langdurig; ook jaren na behandeling kunnen angst, somberheid en onzekerheid terugkeren, vooral rondom medische controles. Het vraagt blijvende aandacht van de omgeving om afstand en isolement te voorkomen.

Het tienjarig bestaan van het Marikenhuis wordt onder andere gevierd met een symposium waar Prins spreekt, en met benefietevenementen zoals de Waaltochten waarvan de opbrengst aan het Marikenhuis wordt gedoneerd. Zo wordt niet alleen aandacht gevraagd voor de medische aspecten van kanker, maar ook voor de langdurige psychische impact en het belang van steun na de behandeling.