Blijdschap en boosheid om val Maduro in Bogota

In dit artikel:

De grote Venezolaanse gemeenschap in Bogota reageert verdeeld op het bericht dat president Nicolás Maduro vrijdagavond door de Verenigde Staten gevangengenomen zou zijn. Emoties lopen uiteen van opluchting en euforie tot boosheid en vrees. Mensenrechtenactiviste Denise Bourne, die veertien jaar geleden uit Venezuela vluchtte, omschrijft eerst ongeloof en daarna tranen: ze voelt blijdschap maar ook angst voor de politieke gevangenen en voor mensen in Venezuela die niet veilig de straat op kunnen om te vieren.

Ongeveer acht miljoen Venezolanen wonen buiten het land, grotendeels wegens economische ineenstorting, hyperinflatie, schaarste aan basisgoederen en toenemende repressie; Colombia herbergt met circa 2,8 miljoen de grootste groep, waarvan ongeveer 600.000 in Bogota. Kort na de berichtgeving trokken duizenden Venezolanen in de hoofdstad de straat op in hoop op een democratische ommekeer, hoewel die hoop complex is nu vicepresident Delcy Rodríguez de macht overneemt — door velen gezien als voortzetting van het bestaande regime.

Bij de demonstraties klonken zowel optimistische als kritische stemmen. Enkele aanwezigen zagen de Amerikaanse actie als noodzakelijke stap tegen een dictatuur en benadrukten het lijden door het verval van de gezondheidszorg en de economie. Anderen, zoals Esmeralda Garcia, verzetten zich tegen een buitenlandse invasie: zij waarschuwt dat een interventie de soevereiniteit schaadt en dat externe machten dan voorwaarden kunnen opleggen, bijvoorbeeld over de verkoop van olie.

De sfeer in de diaspora is daarmee ambivalent: er is hoop dat Maduro’s verwijdering het begin kan zijn van democratische verandering, maar er leven ook zorgen over de veiligheid van mensen in Venezuela, het lot van politieke gevangenen (meer dan duizend volgens rapporten) en de gevolgen van buitenlandse inmenging. Voor velen blijft het vasthouden aan hoop essentieel, ondanks onzekerheid over de volgende stappen.