Blauwe M&M's en bioscoopmuziek, ineens klinkt overal Michael Jackson

In dit artikel:

Tijdens een bioscoopbezoek beschrijft de schrijver een zintuiglijke ervaring waarin muziek en film door elkaar lopen. Terwijl Stromae op het doek schreeuwt, blijkt de volgende track een hedendaagse clubmix van Bob Sinclar uit 2026; de auteur controleert dit met Shazam en voelt zich opeens gevoed door een reeks herkenbare muziekmomenten, met name nummers van Michael Jackson die vaker terugkomen dan verwacht. Een trailer voor Antoine Fuqua’s film Michael lijkt bedoeld om dat effect te versterken: hij ervaart een subtiele ‘priming’ richting die nieuwe biopic, terwijl hij zelf geen grote fan van Jackson is.

Tussen de scènes door zoekt hij snacks en bevraagt het personeel wie de bioscoopmuziek bepaalt. De mooier geklede medewerker legt uit dat licenties en beleid van het hoofdkantoor bepalen wat wordt gedraaid; commerciële samenwerkingen met films om artiesten vaker te laten horen lijken niet ondenkbaar — als voorbeeld wordt genoemd dat na een Elvis-release veel Elvis werd gedraaid. De interactie benadrukt hoe programmering en rechtenkeuzes het kijkersgevoel kunnen sturen.

De film zelf — dertig jaar oud en begeleid door Carter Burwell’s score — raakt de schrijver diep. Het is bijzonder om een favoriet zo lang na de eerste release op groot scherm te zien, zeker voor iemand die in 1996 nog niet bestond. Hoewel hij zich voorneemt alert te blijven op toekomstige muzikale beïnvloeding (en mogelijk binnenkort wél naar Michael te gaan), blijft vooral de wisselwerking tussen soundtrack, marketing en bioscoopervaring hangen.