Biologische mama Donna en pleegmama Christy delen al 8 jaar zorg voor hetzelfde meisje: "Voor haar is dit altijd de realiteit geweest"

In dit artikel:

Ter gelegenheid van de Week van de Pleegzorg vertellen Donna en Christy hoe zij samen de zorg voor Donna’s dochter vormgaven. Acht jaar geleden raakte Donna onverwacht zwanger. Omdat haar thuissituatie te onveilig was om zelf voor haar baby te zorgen, besloot ze na de geboorte voor pleegzorg te kiezen. Haar dochter verbleef één nacht bij haar in het ziekenhuis en verhuisde daarna naar Christy en haar man.

Die beslissing was voor Donna erg zwaar. Ze maakte zich aanvankelijk zorgen over de pleegouders en miste haar baby toen ze thuiskwam in een leeg huis. Toch voelde ze bij de eerste kennismaking met Christy meteen vertrouwen. Tijdens begeleide bezoeken kon ze haar dochter zelf verzorgen, onder meer door haar een flesje te geven en haar te verschonen. De pleegzorgbegeleiding hielp zowel de band tussen Donna en haar kind als het contact tussen beide gezinnen op te bouwen.

Volgens Christy verliep dat proces geleidelijk en zonder grote problemen. Zij probeerde zich in Donna’s situatie te verplaatsen en kreeg ondersteuning van Pleegzorg en van andere pleegouders. De dochter groeide op bij Christy, maar leerde dat Donna haar biologische of ‘buikmama’ is en Christy haar pleegmama. Vragen over haar afkomst worden open besproken. Indien nodig maakt Pleegzorg een eenvoudig woordbeeldverhaal, vergelijkbaar met een strip, om haar levensverhaal uit te leggen.

Vandaag zien Donna en haar dochter elkaar ongeveer één keer per maand, meestal bij Christy thuis. Ze eten dan samen en maken er een prettig moment van. Daarnaast is er soms telefonisch contact op vraag van het kind, bijvoorbeeld tijdens verjaardagen, Kerstmis of Moederdag. Beide vrouwen benadrukken dat open communicatie en aandacht voor wat het kind nodig heeft essentieel zijn.

Donna zegt dat ze in haar omgeving vaak negatieve ideeën over pleegzorg hoorde, alsof ouders gefaald hebben wanneer hun kind in een pleeggezin woont. Door gesprekken met de begeleiding en pleegouders veranderde haar kijk daarop. Ze ervaart nu rust omdat haar dochter veilig en gelukkig opgroeit, ook al blijft de keuze emotioneel moeilijk. De naam en achternamen van de betrokkenen zijn op hun verzoek niet gepubliceerd.