Binnenskamers | Jetten kan op bezoek bij Trump weinig met lessen voorgangers
In dit artikel:
Politiekverslaggever Edo van der Goot gebruikt een recente column om aan de hand van oude Haagse ruzies en historische voorbeelden te reflecteren op het bezoek dat premier Rob Jetten deze week aan de Verenigde Staten brengt. Volgende week maandagavond dineert Jetten met het koningspaar bij president Donald Trump in het Witte Huis — een ontmoeting die, volgens Van der Goot, geladen en moeilijk te navigeren zal zijn.
Hij haalt Gert Jan Segers’ beruchte “Stille Zaterdag” uit de formatiegeschiedenis terug als voorbeeld van hoe snel politieke banden kunnen verslechteren en hoe lastig het is om later de schade te herstellen: Segers sloot Rutte destijds uit van een kabinet, maar beperkte afstand bleek moeilijk vol te houden. Die les geldt volgens de schrijver ook voor Jetten: hoe spreek je een onvoorspelbare machthebber aan zonder een relatie definitief te verbrijzelen?
Van der Goot wijst erop dat Nederland in zulke ontmoetingen weinig invloed heeft. Jetten noemt zijn bezoek een kans om het gesprek met Trump aan te gaan en waarschuwt tegen al te snelle paniek bij elke uitspraak van de Amerikaanse president. De praktijk is echter weerbarstig: Trump blijft onvoorspelbaar en soms agressief in zijn retoriek (onder meer richting Iran), wat de vraag oproept of de VS nog onvoorwaardelijk als bondgenoot kan worden gezien.
Terugblikken op eerdere strategieën levert weinig pasklare adviezen op. Pechtold gaf Rutte in 2016 de raad Trump te benaderen met een beroep op gedeelde waarden en verantwoordelijkheid — een toon van diplomatie en wederkerigheid — maar tegen iemand als Trump valt moeilijk een consistent patroon uit te stippelen. Van der Goot eindigt praktisch: bereid je voor op het ergste, maar probeer tegelijkertijd het gesprek te voeren waar dat kan — politiek kleinlandschap vraagt realisme en behoedzaamheid.
Als lichte afronding citeert hij een moment uit de Kamerzaal: een anekdotische uitwisseling over de nostalgische serie Bassie & Adriaan, bedoeld als herinnering dat het parlement soms ook luchtige kantjes heeft naast de serieuze geopolitieke vraagstukken.