Bij GroenLinks-PvdA ontbreekt het aan een offensieve strategie
In dit artikel:
Frans Timmermans en zijn gecombineerde lijst GroenLinks-PvdA brachten het afgelopen politieke jaar vooral een defensieve campagne, stelt de columnist. In plaats van zelf offensief politiek terrein te winnen, reageerden Timmermans en collega’s herhaaldelijk op door rechts gezette frames over asiel, woningnood, islam, vermeend linkse ‘radicalisme’ en zijn persoonlijke onpopulariteit. Die terughoudendheid vloeit volgens de analyse voort uit een bewuste strategie: zich presenteren als bestuurlijk en ‘premierwaardig’ in plaats van als strijdlustig linkse oppositie.
Rechts heeft ondertussen systematisch gewerkt aan het inkleuren van het publieke debat; via herhaling en media-instrumenten is het frame van een “linkse elite” ingebakken in veel opinies. Kamerleden als Dilan Yesilgöz, Geert Wilders en Caroline van der Plas droegen bij aan die framing, net als bepaalde media en rechtse platforms. Doordat deze beeldvorming constant wordt ‘geladen’, zet zij de norm in het publieke discours, terwijl links weinig vergelijkbaars tegenover stelt.
De auteur illustreert de zwakte van die linkse respons aan de hand van het optreden van Marjolein Moorman in Café Kockelmann rond de onthulling van een seksistisch appbericht van informateur Hans Wijers. Moorman werd daar geïnitialiseerd in een verdedigende rol, terwijl van tafelgasten en journalisten zoals NRC’s Hugo Logtenberg een narratief werd verspreid dat later in twijfel werd getrokken. Pas een week later plaatste Sigrid Kaag de zaak in perspectief door het privékarakter van het appje te contrasteren met expliciet politiek gerichte haatcampagnes van figuren als Wilders.
De kernboodschap van het stuk is dat links onvoldoende een eigen anti-establishment-narratief ‘laadt’. Om het rechtse frame te neutraliseren zou GroenLinks-PvdA consequent moeten benoemen dat juist rechtse elites – rijke huiseigenaren, banken, grote bedrijven, de agro-industrie en sommige uitzendbureaus – structurele belangen hebben die beleid sturen ten koste van brede maatschappelijke belangen. Elke kans om die verbinding te leggen moet volgens de columnist pedagogisch worden benut, maar dat gebeurt te weinig.
Tot slot staat de constatering dat waar de PvdA vroeger aan vormingswerk deed, nu vooral rechts via omroepen en sociale media de publieke beeldvorming vormgeeft. Zonder een offensieve strategie blijft links reageren in plaats van het debat te sturen, met alle politieke risico’s van dien.