„Bij een noodstop vlieg ik door de ruit": drie gebruikers over de regiotaxi

In dit artikel:

Rolstoelgebruikers ervaren het Wmo-vervoer in hun gemeenten heel verschillend, blijkt uit verhalen van drie vrouwen die afhankelijk zijn van de regiotaxi. In Amersfoort is Gerda van Deelen (61) na vijftien jaar Wmo-vervoer vooral teleurgesteld: ritten komen vaak te laat, rolstoelgebruikers worden volgens haar achtergesteld en de regels maken het lastig om het vervoer ook voor bijzondere gelegenheden zoals een bruiloft te gebruiken. Ze klaagt bovendien over combinatieritten, lange omwegen en een afwijzing van haar verzoek om een solo-indicatie.

Tanja Stout-Stam (74) uit Delfgauw heeft juist goede ervaringen. Sinds een knieoperatie en een klapvoet gebruikt ze het vervoer al drie jaar en noemt ze het betrouwbaar en vriendelijk. Ze plant haar ritten ruim in en ziet het als een handige manier om familie te bezoeken zonder anderen lastig te vallen.

Heel anders is het beeld van Inkrit van Welt (49) uit Eindhoven. Zij is al tien jaar aangewezen op het Wmo-vervoer na een ongeluk en noemt vooral de onvoorspelbaarheid slopend. Taxi’s komen geregeld te laat of vallen uit, waardoor sportlessen, afspraken en sociale contacten in het water vallen. Ook veiligheidsproblemen, zoals kapotte vastzetbanden voor haar rolstoel, baren haar zorgen. De drie verhalen laten zien hoe groot de verschillen zijn tussen vervoerders en hoe sterk betrouwbaar vervoer het dagelijks leven van mensen met een beperking beïnvloedt.