Bij Bedrocks Emmen juichen ze zelfs om een homerun van de tegenstander. 'Honkbal moet uit het verdomhoekje'
In dit artikel:
Op het sportpark De Meerdijk, tussen het verkeer van FC Emmen en het getik van hockeyslaan, ligt in een hoekje het honkbalveld van Bedrocks Emmen: een kleine, hechte vereniging waar vrijwilligers, ouders en spelers als familie samenkomen. Na een klusdag straalt alles weer fris; op zondagochtend trainen teams en recreanten, en de club ademt lente en toewijding.
Marco Mast, al bijna twintig jaar betrokken via zijn zoon Marijn, werkt zich omhoog van behulpzame ouder tot hoofdcoach van Heren 1. Zijn verhaal illustreert hoe Bedrocks voortleeft dankzij mensen die blijven hangen als anderen weggaan. Dat enthousiasme heeft ook een ruigere kant: verwondingen zoals een hoofdwond na een stootslag horen erbij en tonen het fysieke karakter van de sport.
Een opvallende spil is Elles Veltman (41). Zij combineert talloze taken — bestuurslid, kantinebeheerder, wedstrijdsecretaris, teammanager, coach van de jongste Beeballers — en speelt zelfs mee in Heren 2. Honkbal is voor haar geen bijzaak maar familie: haar man Victor en zoon Jamie zijn eveneens lid, haar dochter speelde jarenlang mee. Veltman geeft aan dat vrouwen vaak uitwijken naar softbal, maar zij kiest bewust voor het gemengde, mannelijke team omdat het haar plek is binnen de clubcultuur.
Voor sommige leden leidde een simpel schoolproject tot levenslange betrokkenheid; zoon Jamie ontdekte de sport via een spreekbeurt en het gezin raakte verknocht. Bedrocks reist inmiddels door Nederland en Europa om te spelen: waar anderen de dag zouden zien verdwijnen, genieten zij van een hele honkbalzondag.
Toch kampt de club met structurele problemen. Bedrocks voelt zich soms een vergeten vereniging bij de gemeente en moet vaak zelf achter faciliteiten aan. Fouten bij de levering van gravel leidden tot gevaarlijke speelomstandigheden en zelfs ziekenhuisbezoeken. Ook staat een veiligheidshek te dicht op de thuisplaat, waardoor het organiseren van grotere wedstrijden, bijvoorbeeld van hoofdklasse-niveau, onmogelijk is. Die beperkingen remmen promotie van de sport en de zichtbaarheid voor nieuwe jeugd.
Regionaal staat het honkbal in het noorden er relatief stabiel bij: evenveel clubs als rond Rotterdam of Amsterdam, en Bedrocks houdt ongeveer honderd leden vast terwijl het aantal clubs landelijk daalt. Twee concrete positieve signalen zijn de terugkeer van een softbaltak in Emmen volgend seizoen (een gemengd team met spelers uit Assen en Groningen) en de sterke naam en identiteit van de club; historisch begon men 45 jaar geleden als SHE en koos later bewust voor de naam Bedrocks, met een lokale knipoog naar de stenen grafkelders.
In een korte rapportage scoort de club goed op naam en behoud van leden, maar minder op prijzen en accommodatie: de kast met bekers werd zelfs deels verwijderd en het veld en de faciliteiten vragen meer investering. Voor de leden blijft de belofte bestaan: wie de slag eenmaal te pakken heeft, wil niet meer weg.