Bij Al Orzaal in Rhenen zijn sommige gerechten zeer geslaagd, bij andere is de smaak te flets
In dit artikel:
Elia en Sonia Ghusen vluchtten eerst uit Libanon naar Syrië en begonnen daar restaurant Al Orzaal in Al‑Zabadani. Toen de Syrische oorlog uitbrak, trokken zij in 2012 met hun twee zoons naar Nederland en heropenden ze het familie-etablissement onder dezelfde naam in Rhenen. Al Orzaal profileert zich binnen het Nederlandse aanbod van Levantijnse restaurants door naast de gebruikelijke mezze en grills ook verrassingsmenu’s (rond €43,50–€55,00) en minder vaak geserveerde gerechten te serveren.
Veel lof is er voor de voorgerechten: de makdous (kleine ingelegde aubergines gevuld met walnoten en paprika) is fris, zuur en smaakvol en wordt met olijfolie en platbrood gesmaakt; de lauwwarme dolma (gevulde druivenbladeren) valt op door een zachte balans van citroen en kruiden. Ook de bijgerechten overtuigen: een knapperige, frisse fattoush en een opvallend zachte taboulé met veel peterselie en munt maken indruk.
De kaart biedt verschillende varianten van kebbeh — een touchstone voor de recensent — van gefrituurde balletjes tot oven- en vegetarische versies. Al Orzaal serveert onder meer kebbeh makliyeh (gefrituurd, hier met walnoten in plaats van pijnboompitten) en kebbeh meshwiyeh als kleine hartige taartjes met gehakt, pijnboompitten en granaatappelmelasse. Hoewel de presentatie aantrekkelijk is, mist die laatste variant diepte: de smaak komt volgens de recensent te vlak en te vet over.
Bij de hoofdgerechten is de kritiek scherper. De shish taouk is goed gegaard maar mist de karakteristieke knoflook‑citroenaccenten die het vlees meer pit zouden geven; de recensent vraagt zich af of gerechten voor de Nederlandse gastmond worden verzacht. De vegetarische makloubeh — traditioneel een feestelijke, omgekeerde pannenschotel met gerijpte sappen van vlees, rijst en groenten — wordt bij Al Orzaal als een sober bord witte rijst met doperwten, noten en aubergineplakjes gebracht, wat volgens de schrijver afbreuk doet aan de potentie van het gerecht.
Het nagerecht — een trio van zoetigheden — bevat een hrisseh (semolinacake) die ondanks een ogenschijnlijke droogte van binnen siroperig en prettig van structuur blijkt; de simpele slagroom erbij stoort niet.
De recensent benadrukt persoonlijke verbondenheid met Arabische keukens en hanteert daarom strenge maatstaven: Al Orzaal toont technisch vakmanschap in veel kleinere gerechten, maar zou volgens hem meer durven vasthouden aan uitgesproken, authentieke smaken bij de hoofdgerechten zodat de ware rijkdom van de Levantijnse keuken tot haar recht komt.