Bij Ajax voelt het verlengen van je seizoenkaart als een daad van naastenliefde

In dit artikel:

In zijn beschouwing over de recente confrontatie PSG–Bayern constateert Henk Spaan dat de aanvalslinie de wedstrijd volledig dicteerde: voorhoedes als die van PSG waren simpelweg te sterk voor de verdedigers van Bayern. Wesley Sneijder kreeg gelijk met zijn opmerking dat alle aanvallers beter waren dan hun tegenstrevers achterin; de Franse pers vond dat anders en deelde lage cijfers uit aan meerdere verdedigers. Upamecano en Hakimi kregen een iets mildere beoordeling, mede dankzij een doelpunt en een assist.

Spaan richt de aandacht op de sleutelspelers: explosieve flankspelers als Díaz en Olise, de snelheid van Dembélé en de creativiteit van Rayan Cherki — een voorhoede die volgens hem bijna niet te stoppen is. Een luchtige anekdote illustreert Dembélés werkethiek: vragen naar zijn dieet kreeg als antwoord dat wie niet druk zet of rent, op de bank belandt bij trainer Luis Enrique. Dat opportunisme van de Franse sportmedia en het arbitraire cijfergeven wekt Spaan’s scepsis, maar hij blijft ervan overtuigd dat de aanvallers simpelweg een klasse apart waren.

Verder reflecteert Spaan op bredere thema’s: het uitzonderlijke niveau van deze partij overstijgt wat spelers als Messi en Ronaldo in hun topperiode lieten zien, en het roept vragen op over de staat van het Nederlandse voetbal — met een knipoog naar Arne Slot en de zogenoemde ‘Hollandse School’. Een korte persoonlijke noot over het verlengen van zijn Ajax-seizoenkaart illustreert zijn betrokkenheid als fan.

Tot slot prijst hij Thierry Henry als gepassioneerde analyticus, die in zijn enthousiasme grootheden als Cruijff en Michels aanhaalt om het hoge kwaliteitsniveau te duiden. Spaan eindigt ontroerd door zoveel liefde voor het spel, uitgespeeld op het allerhoogste niveau.