Bezuinigen op ouderen en zieken — het kan best zijn dat het moet

In dit artikel:

Na het coalitieakkoord en interviews met drie bewindslieden raakt columnist Theodor Holman bezorgd over de keuze om in totaal 26,8 miljard euro uit te geven aan defensie om de vijand angst aan te jagen. Hij begrijpt waarom extra middelen nodig zijn, maar twijfelt of die uitgaven het gewenste effect hebben en erger: of zij ten koste gaan van de zorg voor zieken en ouderen.

Een tweet van zanger Henk Westbroek versterkt zijn onvrede; kort daarna krijgt Holman van zijn eigen apotheek een bericht dat enkele voorgeschreven geneesmiddelen niet leverbaar zijn. Dat persoonlijke signaaltje zet een keten van angsten in gang: afhankelijkheid van buitenlandse leveranciers, de betrouwbaarheid van bestelde pillen en de mogelijkheid van valse of verkeerd gedoseerde medicijnen als havens of toeleveringslijnen worden verstoord. Holman beschrijft ook zijn hypochondrie en de schrik voor een acute situatie zonder toegankelijke medicatie.

Een gesprek met de buurvrouw geeft de kwestie een schrijnend gezicht: zij moest de hond laten inslapen omdat een noodzakelijke hartoperatie simpelweg onbetaalbaar was — kosten oplopend tot enkele duizenden euro’s. Die concrete noodzaak illustreert volgens Holman hoe bezuinigingen en herverdeling van budgetten pijnlijke gevolgen hebben voor gewone mensen, naast de brede demografische uitdaging dat de bevolking vergrijst en de zorgvraag stijgt.

Holman accepteert dat begrotingen moeten worden aangepast, maar stoort zich aan het gebrek aan heldere uitleg en aan het gevoel dat zieken en ouderen ondergeschikt worden gemaakt aan strategische prioriteiten. Zijn conclusie: in de poging de vijand te intimideren, worden kwetsbaren in eigen land als weggewerkt behandeld.