Betty Krooneman is chronisch ziek: Ik kom altijd weer uit bij "Groot is Uw trouw, o Heer"

In dit artikel:

Betty Krooneman (62), voormalig directeur van stichting Kom over en help, leeft al ruim twintig jaar met sarcoïdose en verschillende bijkomende aandoeningen. De zeldzame ontstekingsziekte veroorzaakt onder meer zenuwpijn, problemen met organen, evenwichtsstoornissen, tinnitus en extreme vermoeidheid. Het grootste deel van de dag ligt ze op een bed in haar woonkamer en is ze afhankelijk van hulp. Haar leven en geloof beschrijft ze in het deze zomer verschenen boek *Veelkleurige Hoop*.

Krooneman moest in 2004 haar werk neerleggen en kwam in een rolstoel terecht. Daarvoor leidde ze met veel plezier de christelijke hulpverlenings- en zendingsorganisatie, onderhield ze contacten met partners in onder meer Albanië, Oekraïne en Moldavië en wandelde ze graag. Zo liep ze ongeveer 25 jaar geleden met vrienden het Pieterpad. Tegenwoordig verplaatst ze zich soms met haar rolstoel en moet ze veel van haar vroegere activiteiten missen. Dat bracht rouw, verdriet en onzekerheid met zich mee, omdat ze de controle over haar lichaam en leven verloor.

In de loop der jaren is haar onrust afgenomen. Krooneman ervaart dat God haar op moeilijke momenten hulp, mensen om haar heen en nieuwe moed geeft. Haar ziekte blijft grillig en vraagt voortdurende aanpassing. Familie en vrienden moeten soms onverwacht bijspringen wanneer reguliere zorg tekortschiet. Ook vindt ze het pijnlijk dat ze haar ouder wordende ouders niet praktisch kan helpen, terwijl ze graag bij hen aanwezig wil zijn.

Hoewel ze soms verlangt naar gezondheid, werk en alledaagse activiteiten, is haar verlangen om haar vroegere leven volledig terug te krijgen veranderd in aanvaarding. Kleine dingen, zoals een stukje wandelen, bezoek ontvangen of zelf bloemen en boodschappen kopen, zijn voor haar waardevol. Haar leven is door de ziekte anders geworden, maar volgens Krooneman niet minder waard. Haar zekerheid ontleent ze aan Gods genade en aan het geloof dat ze door het offer van Jezus geborgen is.

Die overtuiging verwerkte ze ook in het schilderij *Vlam van Hoop*, dat in haar woonkamer hangt. In de vlam schilderde ze een kruis, als teken dat Gods licht in de duisternis schijnt en dat ziekte haar bestemming als volgeling van Jezus uiteindelijk niet verhindert. Ze ziet in gebeurtenissen uit haar leven aanwijzingen voor Gods leiding. Het levensverhaal van de verlamde schrijfster Joni Eareckson raakte haar al in haar tienerjaren. Ook een gedicht van Dietrich Bonhoeffer, dat ze kort voor haar ziek worden op haar werk voorlas, gaf haar later richting: leven met gebrokenheid kan volgens haar alleen samen met God.

Na een terugval moet Krooneman telkens opnieuw leren zitten en lopen. Toch blijft ze plannen maken, zonder haar grenzen te negeren. Sinds haar conditie deze zomer stabieler is, oefent ze met kleine uitstapjes in Elburg, zoals wandelen op de stadswal en naar de bloemenwinkel of supermarkt gaan. Die activiteiten kosten haar veel energie, maar geven haar voldoening en kunnen haar helpen toewerken naar grotere doelen, zoals koffie drinken op een terras.

Krooneman bidt om genezing, maar laat de uitkomst aan God over. Tegelijk wil ze herstel en nieuwe mogelijkheden dankbaar aanvaarden als die zich voordoen. Omdat haar gezondheid ieder moment kan veranderen, kijkt ze vooral naar de volgende dag of week. In onzekerheid keert ze steeds terug naar het lied *Groot is Uw trouw, o Heer*: Gods trouw biedt haar houvast voor het heden, de toekomst en, zoals ze gelooft, het leven na de dood.