Bejaarden in Den Haag smeken om hulp tegen fatbike-terreur: "Kom me maar pijpen"

In dit artikel:

In het Laakkwartier in Den Haag klagen bejaarde bewoners van het seniorencomplex Lipa al ruim twee jaar over ernstige overlast rond een openbaar sportterrein met voetbal- en basketbalvelden en een Krajicek Playground. Volgens woordvoerders uit de flat, onder wie de 84‑jarige Bram Poons en de 78‑jarige Henk Niemans, verandert het plein zodra scholen uitgaan in een gevaarlijke plek waar jongeren op fatbikes racen, het terrein beschadigen en bewoners intimideren.

De klachten betreffen meerdere vormen van verloedering: diepe bandensporen op de velden door fietsen, lawaai en toeterende scooters, stenen die naar huizen worden gegooid, jongeren die op daken klimmen en verbaal en grof reageren op ouderen die ze aanspreken. Poons zegt dat er niets gebeurt en noemt de situatie een “groot zooitje”. Niemans wijst erop dat gemaakte afspraken over het sluiten van het hek vaak niet worden nageleefd: “Soms is dat hek zelfs nog tot diep in de avond of nacht geopend.”

Bewoners leggen de oorzaak bij bezuinigingen en falende handhaving. Enkele jaren geleden werd de parkbeheerder weggebezuinigd; sindsdien is een extern beveiligingsbedrijf ingehuurd met de beperkte taak om het hek te openen en te sluiten. In de praktijk blijken die uren regelmatig te worden overschreden, waardoor het terrein langer toegankelijk is en de overlast toeneemt — een zorg die met warm weer en zomervakantie extra urgent wordt geacht.

De senioren hebben eenvoudige en concrete eisen: een verbod op fatbikes op het sportveld, een vaste beheerder aanwezig tijdens openingstijden en dat het hek stipt om 18.00 uur wordt gesloten. Ze klagen ook over de reactie van de gemeente op hun meldingen: bewoners ontvingen volgens hen vaak een geautomatiseerde, weinig empathische response van het loket. Naar aanleiding van toenemende media-aandacht liet de gemeente weten de zorgen “degelijk serieus te nemen” en in gesprek te gaan met het beveiligingsbedrijf. Ook erkende de gemeente dat zichtbaarheid en toezicht in Laak van belang zijn om leefbaarheid en veiligheid te herstellen.

De bewoners blijven sceptisch over de daadkracht van de gemeente na twee jaar frustratie. De casus illustreert grotere thema’s: hoe lokale bezuinigingen op toezicht en het functioneren van ingehuurde diensten kunnen leiden tot onveilige situaties, en hoe kwetsbare groepen — in dit geval ouderen — daardoor disproportioneel worden geraakt. Voor buurtbewoners staat nu veel op het spel: het behoud van speel- en sportvoorzieningen en hun gevoel van veiligheid.

Kortom: in Laakkwartier is er aanhoudende spanning tussen senioren die basale rust en veiligheid eisen en jongeren die volgens bewoners het sportterrein en de woonomgeving ernstig verstoren. De oplossing wordt door bewoners gezien als bestuurlijk en praktisch — handhaving, beheer en gerichte verboden — maar vertrouwen in snelle verbetering ontbreekt.