Bart De Wever waarschuwt: 'Europa staat aan de rand van een existentiële crisis'
In dit artikel:
Tijdens de slotbijeenkomst van de European Industry Summit in de historische beurs van Antwerpen waarschuwde de Belgische premier Bart De Wever dat de Europese industrie op de rand van een existentiële crisis staat. Na gesprekken met bedrijfsleiders schetste hij een somber beeld: een opeenstapeling van beleidsfouten, dogma’s en politieke keuzes ondermijnt de concurrentiekracht van Europa en zet sectoren onder zware druk.
De Wever wijst vooral naar te hoge energieprijzen, verstikkende regeldruk, dumping vanuit China en het wegvallen van productiecapaciteit als oorzaken. Hij noemde de chemiesector — door hem gezien als ruggengraat van de industrie — illustratief: in vier jaar tijd is bijna 10 procent van de productiecapaciteit verdwenen. Volgens hem is de situatie in landen als België, Duitsland, Nederland en Frankrijk bijzonder nijpend; Europa kijkt naar de horizon maar kan het roer niet verzetten, zo beeldde hij het uit.
Hoewel EU-president Ursula von der Leyen ook aanwezig was, beperkte De Wever zijn kritiek tot het beleid en niet tot personen. Zijn boodschap: Europa moet terug naar meer aandacht voor innovatie, productiviteitsgroei en versterkte concurrentiekracht; zonder een sterke industrie verliest het continent economische groei, invloed en strategische autonomie. Uit het voortgangsrapport bij de Antwerp Declaration blijkt volgens hem dat 83 procent van de beloofde maatregelen om concurrentie te herstellen stagneert of verslechtert.
Zijn remedie is geen cosmetische aanpassing maar “shocktherapie”: binnen één bestuursperiode wil hij administratieve lasten voor bedrijven met 35 procent terugdringen. Hij betoogt voor technologische neutraliteit bij klimaatbeleid, zodat innovatie niet wordt gefnuikt door strikte definities van wat ‘groen’ is.
Scherpe kritiek kreeg het huidige groene traject: de transitie heeft volgens De Wever de energieprijzen de hoogte in gejaagd en de industrie verzwakt. Het afbouwen van kernenergie noemde hij ronduit “de domste beslissing van deze eeuw”; daarmee heeft Europa zichzelf afhankelijk gemaakt van Russisch gas en externe veiligheidsgaranties. Ook grootschalige plannen voor offshore wind en groene waterstof waren onderwerp van twijfel: technisch aantrekkelijk maar financieel zwaar belastend. Permanente subsidies zijn volgens hem geen duurzaam verdienmodel en dreigen bedrijven weg te drijven.
Samengevat waarschuwt De Wever dat Europa zonder betaalbare energie, pragmatisme en ruimte voor industrie verandert in een “industrieel museum”. Zijn oproep is duidelijk: koerscorrecties die industrie en innovatie vooropstellen, zijn volgens hem urgent om de economische toekomst en strategische zelfstandigheid van Europa veilig te stellen.