Barneveld laat woonblokken voor 128 arbeidsmigranten neerzetten en legt pas achteraf uit waarom, en de rechter geeft de buurt gelijk

In dit artikel:

De rechtbank Gelderland heeft in een tussenuitspraak van 28 oktober geoordeeld dat de gemeente Barneveld onvoldoende heeft onderbouwd waarom de tijdelijke huisvesting van 128 arbeidsmigranten de sociale structuur van de buurt niet zou aantasten. De woonunits aan de Oud Vellerseweg staan er al en worden deels bewoond, terwijl de vergunning pas in februari 2024 werd aangevraagd door een bedrijf uit Leiden.

De gemeente verleende de vergunning ondanks het ontbreken van een passend planologisch kader. Omwonenden gingen daartegen in bezwaar en beroep. In het eigen beleid van Barneveld uit 2020 staat dat huisvesting de buurt niet mag ontwrichten en vooral bedoeld moet zijn voor arbeidsmigranten die bij Barneveldse bedrijven werken. Volgens de rechtbank heeft het college op beide punten tekortgeschoten. In de vergunning is niet vastgelegd hoeveel bewoners in Barneveld moeten werken en evenmin overtuigend gemotiveerd waarom de buurt geen schade zou ondervinden.

Barneveld krijgt zes weken de tijd om de gebreken te herstellen met een betere motivering of een nieuw besluit. Daarna kunnen de omwonenden reageren en volgt een einduitspraak. Het college moet binnen twee weken aangeven of het van die mogelijkheid gebruikmaakt. Wat de tussenuitspraak betekent voor de arbeidsmigranten die er inmiddels wonen, is nog onduidelijk.

Niet alle bezwaren zijn toegewezen. Het beroep van een directe buurman werd ongegrond verklaard, onder meer omdat een vergunning voor vijftien jaar juridisch als tijdelijk kan gelden. De gemeente verwijst daarnaast naar huisregels, een beheerplan en een systeem met waarschuwingen voor bewoners die zich misdragen.

De kwestie past in een bredere discussie over arbeidsmigratie. Volgens cijfers die het kabinet noemde, kwamen vorig jaar 29.700 werknemers van buiten de EU via een andere lidstaat in Nederland werken, tegenover 2.530 reguliere vergunninghouders. Zij moeten worden gehuisvest, maar kunnen bij baanverlies ook hun woning kwijtraken. De zaak onderstreept daarmee de spanning tussen de behoefte van bedrijven aan arbeidskrachten en de gevolgen voor dorpen en omwonenden.