Bank raakt originele leenakte van overleden man kwijt: rechter wijst claim van €70.816,77 toch af

In dit artikel:

De Rechtbank Amsterdam heeft op 30 september 2026 de vordering van een weduwe tegen ABN AMRO afgewezen. Zij eiste €70.816,77 terug aan hypotheekrente die zij tussen juli 1998 en september 2025 had betaald. Volgens haar was de lening al in 1995 afgelost en kon de bank dat niet bewijzen, omdat het originele, ondertekende hypotheekcontract uit het archief was verdwenen. De vrouw moet bovendien €5.764 aan proceskosten betalen.

De zaak ging over een hypotheek van 150.000 gulden, die haar echtgenoot volgens ABN AMRO op 7 juli 1995 had afgesloten tegen 7,6 procent rente voor twintig jaar. De lening was bedoeld om een ouder krediet uit 1977 af te lossen. Haar echtgenoot overleed in juni 1998. Daarna betaalde de weduwe jarenlang de maandelijkse rente: eerst vanaf de rekening van haar man en later vanaf haar eigen rekening, steeds met het leningnummer als betalingskenmerk. In 2017 sprak zij nog met de bank over verlenging van de lening; in 2020 stopte zij met betalen.

Toen zij het oorspronkelijke contract opvroeg, bleek dat de bank alleen een kopie met de handtekening van haar man had. De weduwe betwijfelde daarom of hij het contract ooit had getekend. Zij wees onder meer op een ziekenhuisafspraak voor een MRI op dezelfde dag en op bankbrieven uit 1995 waarin stond dat een twintigjarige lening volledig was afgelost.

De rechtbank vond het resterende bewijs echter voldoende. De voorwaarden en het bedrag op de kopie kwamen overeen met een interne banknotitie en een eerdere offerte, waarvan de echtheid niet werd betwist. De MRI-afspraak maakte ondertekening volgens de rechter niet onmogelijk, omdat het onderzoek vermoedelijk hooguit een uur duurde. Ook de brief over de aflossing wees niet op het verdwijnen van de schuld: volgens de rechtbank was het oude krediet juist omgezet in de nieuwe woninghypotheek.

Verder woog zwaar dat de weduwe ruim twintig jaar zelf rente betaalde en pas in 2021, via haar advocaat, voor het eerst stelde dat de lening al in 1995 was beëindigd. Daarom oordeelde de rechtbank dat zij de betaalde rente niet onverschuldigd had overgemaakt.