Ayoub had zijn bekroonde lied natuurlijk allang op televisie moeten zingen

In dit artikel:

Margriet Oostveen reisde op 28 april 2026 naar Emmeloord om Ayoub Kharkhach te zien optreden, kort na zijn winst van de Annie M.G. Schmidtprijs voor het beste theaterlied — de eerste winnaar zonder typisch Nederlandse achternaam. Ayoub, opgeleid aan een hogere landbouwschool en grotendeels autodidact, kreeg lof van de jury die zijn stem en compositie onvergelijkbaar noemde; het bekroonde nummer heet Gouden handen en vertelt over een automonteur uit Gouda die alles kan repareren behalve zijn relatie met zijn kind.

Het opvallende aan Ayoubs lied is de muzikale spagaat: het zit geworteld in de Nederlandse kleinkunsttraditie terwijl het tegelijk Marokkaanse melodieën insluit, waardoor het niet kiest tussen de twee culturen. In Emmeloord, waar de jaarlijkse kermis voor het theater stond en politieke polarisatie voelbaar is (met recent verkiezingssucces van FvD in het dorp), leidde die mengeling tot verschillende reacties in het publiek. Sommigen, zoals onderwijzeres Assia Bachiri, vreesden een kloof in reacties; anderen, zoals Gerdie van de garderobe, waren ontroerd en beleefden het optreden als een korte reis naar Marokko.

Oostveen plaatst Ayoubs optreden ook in het bredere debat over culturele toe-eigening. Ze verwijst naar cabaretier Micha Wertheim om te benadrukken dat muzikale uitwisseling vaak vanzelfsprekend is en dat het moeilijk is te rechtvaardigen waarom bepaalde culturele praktijken voor sommigen zouden worden afgesloten. Ayoub zelf zegt het meer universeel te willen aanpakken: “Alleen ben ik beter in universele thema’s, ik vecht liever tegen alle verbittering.” Hij hoopt zijn prijswinnende lied nog nationaal te kunnen presenteren, bijvoorbeeld in televisieprogramma’s, maar dat is nog niet gebeurd.