Auke van de Kamp krabbelt op na Long COVID en een depressie. 'Ik dacht: maak me maar wakker als ik beter ben'
In dit artikel:
Auke van de Kamp (30), eens publiekslieveling bij Lycurgus en actieve prof bij clubs als Achel, Lüneburg en Savigliano, is na een zware periode langzaam weer op de been. Hij volgt een versnelde opleiding tot docent Omgangskunde en geeft les aan mbo-studenten op het Drenthe College in Assen — een traject waarin 2,5 jaar in één jaar wordt gepropt. De combinatie van intensief studeren en direct voor de klas staan bleek zwaarder dan gedacht: hij werd snel uitgeput, moest prioriteiten stellen en nam zelfs tijdelijk zijn toevlucht tot het ouderlijk huis in Zutphen om bij te tanken.
Van de Kamp vertelt open over hoe hij zichzelf soms voorbij liep: van een gevierd volleybalbestaan naar een druk sociaal leven na het stoppen met topsport, tot overbelasting toen studie en lesgeven hem tegelijkertijd eisten. Kleine anekdotes (zoals een onbedoeld middagdutje en verbranding aan de kade) illustreren zijn herstelhumor, maar de kern van zijn verhaal is ernstiger. Anderhalf jaar geleden raakte hij na een tweede besmetting ernstig getroffen door Long COVID: hij lag maanden aan bed, kon nauwelijks vijf minuten bezoek aan en raakte diep depressief. Hulp van een sportarts, gesprekken met een psycholoog en vooral de steun van zijn jeugdvriend Sam Gortzak waren cruciaal voor zijn herstel. Van de Kamp zegt dat die vriendschap hem door de moeilijkste periode heen heeft gesleept.
De band met Gortzak heeft wortels in hun tienerjaren bij de pre-jeugd van Oranje en groeide op Papendal en bij Lycurgus uit tot hechte kameraadschap. Gortzak debuteerde dit seizoen als hoofdcoach van Lycurgus en maakte indruk op Van de Kamp: waar de coach aanvankelijk nog zoekende was, liet hij snel senioriteit en visie zien en leidde het team naar de finale van het landskampioenschap. Van de Kamp woont in hetzelfde complex als veel spelers en volgt de ploeg van dichtbij; hij prijst de hechte onderlinge sfeer als een bepalende kracht achter het succes.
Toch koos Van de Kamp ervoor niet terug te keren als speler bij Lycurgus. Hij miste de motivatie en voelde nog restklachten van COVID; bovendien vond hij het leven buiten topsport aantrekkelijker: meer tijd voor sociale activiteiten, minder druk van blessures en wedstrijden — wat hij als bevrijdend ervaart. Stoppen betekende voor hem ook herontdekking: weekends met vrienden, padelpartijen en het afbouwen van prestatiedruk. Tegelijk blijft de bezorgdheid knagen dat Long COVID kan terugkeren; in het onderwijs ziet hij dagelijks hoestende leerlingen, wat hem bewust maakt van het aanhoudende besmettingsrisico.
Coach Sam Gortzak uitte na de nipte 3-2 nederlaag in de eerste finale tegen Orion Stars zijn zorgen over de fysieke gesteldheid van zijn selectie: het team kampt met een smalle kern en veel blessures dit seizoen, en werd eerder al als minder fit ervaren in de halve finale tegen Dynamo. Zijn pragmatische constatering — „Ik had hier liever met 3-0 verloren. Eerlijk waar.” — illustreert de angst voor lange, zware series waarin conditie het verschil kan maken. Gortzak blijft wel vertrouwen houden in het teamplan en rekent op herstel en het thuisvoordeel voor de komende duels.
Praktische consequenties: de finale gaat door over maximaal vijf wedstrijden. Wedstrijd 2 staat gepland op zondag 3 mei (13.30), wedstrijd 3 op zondag 10 mei (15.30). Mocht nodig zijn: wedstrijd 4 op donderdag 14 mei (15.00) en wedstrijd 5 op zondag 17 mei (14.45). Lycurgus wil in eigen huis de stand rechttrekken en hoopt op fittere optredens in de beslissende duels.
Kortom: Van de Kamp is herstellende en herontdekt het leven buiten de topsport, gesteund door vrienden en therapie; Gortzak bouwt als debuterend hoofdcoach aan een hechte maar kwetsbare ploeg die in de finale onder fysieke druk staat. De afloop van de serie tegen Orion Stars zal mede afhangen van herstel, diepte van de selectie en de fysieke weerbaarheid van Lycurgus.