Assita Kanko: slachtoffers van verkrachting verdienen verandering
In dit artikel:
Assita Kanko bespreekt in haar column het boek van Gisèle Pelicot en stelt dat de maatschappelijke reactie op verkrachting en femicide weinig heeft geleerd van zulke spraakmakende zaken. Pelicot vertelt in haar boek persoonlijk over het geweld dat haar overkwam en de jarenlange nasleep: de impact op slachtoffers, de procesvoering en de publieke verontwaardiging die hoog oplaait maar snel weer wegzakt. Kanko gebruikt die casus als vertrekpunt om te analyseren waarom er geen wezenlijke verandering optreedt in hoe instellingen en de samenleving omgaan met seksueel geweld.
Kanko wijst op meerdere knelpunten: het standaard blijven van slachtofferbejegening door politie en justitie, de beperkte effectiviteit van wetten en beleid, en het aanhoudende stigma rond praten over verkrachting. Media-aandacht levert vaak alleen tijdelijk empathie op, maar leidt zelden tot duurzame hervormingen of structurele preventie. Daarnaast benadrukt ze dat femicide als specifieke categorie van gendergerelateerd dodelijk geweld meer aandacht en systematische aanpak nodig heeft, omdat het vaak verbonden is met een bredere cultuur van machtsmisbruik en onzichtbaarheid van slachtoffers.
De column roept op tot een omslag die verder gaat dan individuele verontwaardiging: betere training van hulpverleners en politie, snellere en meer empathische rechtsprocedures, versterkte preventie via onderwijs en culturele verandering, en meer middelen voor nazorg. Kanko pleit er ook voor dat beleidsmakers niet alleen reageren op incidenten, maar structurele verantwoordelijkheid nemen voor het terugdringen van seksualiseerd geweld.
Als afsluitende gedachte stelt Kanko dat zonder die diepere, duurzame hervormingen hoogprofielzaken blijven fungeren als korte momenten van aandacht in plaats van als aanzet tot echte verandering. Ze waarschuwt dat zolang de samenleving terugvalt op oude patronen — ontkennen, bagatelliseren of alleen symbolische maatregelen treffen — de ervaringen van slachtoffers geen blijvende verbetering brengen. De column is daarmee zowel een kritiek op het huidige systeem als een oproep tot concrete, doorlopende actie.