Arthur van Amerongen - Sigrid Kaag-Al Kak: net zo mythomaan, leugenachtig en afrodiserend als Frenske 'swag' Timmermans

In dit artikel:

In deze polemische column bespreekt de auteur de aflevering van Zomergasten waarin Sigrid Kaag te gast was bij presentator Janine Abbring. De auteur volgde het programma live op Twitter en vindt het gesprek grotendeels geregisseerd, afstandelijk en promotioneel. Volgens hem werden Kaags politieke mislukkingen, haar vertrek als D66-leider en de kwestie rond haar voormalige mentor Frans van Drimmelen nauwelijks besproken.

Het belangrijkste moment vond de auteur Kaags bewering dat de Verenigde Staten Nederland ongeveer tien jaar eerder hadden gevraagd haar beschikbaar te stellen als secretaris-generaal van de Verenigde Naties. Volgens Kaag ging dat niet door omdat Nederland op dat moment andere internationale ambities had, waaronder een campagne voor een zetel in de VN-Veiligheidsraad. Ze zei bovendien dat Nederland niet altijd het beste land is om een internationale kandidatuur te voeren en dat zij zelf niet voor functies leeft.

De column trekt deze lezing in twijfel. De auteur wijst erop dat Kaag niet voorkomt op de openbare kandidatenlijst of in de stemrondes van de VN-secretaris-generaalverkiezing van 2016, waarbij António Guterres werd gekozen. Ook zegt hij dat er geen openbaar VN-document of Amerikaanse bron is die een Amerikaanse nominatie of steun voor Kaag bevestigt. Volgens de beschikbare informatie steunden de Verenigde Staten destijds Susana Malcorra. De auteur suggereert daarom dat Kaag mogelijk doelde op een informele verkenning of op een andere internationale functie, maar presenteert dat vooral als ongeloofwaardig.

Bas Paternotte, die de kwestie op sociale media naspeurde, brengt een alternatieve verklaring naar voren. Volgens niet-openbare Haagse bronnen zou toenmalig minister Bert Koenders een kandidatuur van Kaag niet hebben gesteund, omdat hij zelf internationale ambities had. Paternotte stelt dat Kaag mogelijk verwees naar de Veiligheidsraadcampagne om Koenders’ eigen belangen niet expliciet te noemen. De column benadrukt dat dit onbevestigde informatie uit anonieme bronnen is.

Ondanks zijn harde kritiek erkent de auteur dat Kaag als diplomaat invloedrijk was en in het Midden-Oosten serieus werd genomen. Alleen wanneer zij over Caïro en haar Midden-Oostenverleden sprak, vond hij haar volgens eigen zeggen menselijker en sympathieker. De rest van de uitzending beschouwt hij als een langdurige open sollicitatie naar een internationale functie. De column eindigt met een ironische, persoonlijk getinte afscheidsboodschap aan Kaag.