Arthur van Amerongen - De catastrofale comeback van fopprofessor en Judenfresser Frenske Timmermans. Deel 2

In dit artikel:

Columnist Jan Dijkgraaf? Nee—de auteur van dit stuk, die zichzelf als onderzoekende columnist presenteert, richt zich fel op Frans Timmermans. Aanleiding is diens benoeming tot Minister van Staat en de discussie over de academische functies die Timmermans in interviews zou hebben genoemd. De auteur noemt de benoeming politiek handjeklap tussen premier Jetten en GroenLinks-PvdA-leider Jesse Klaver en heeft hierover een Woo-verzoek ingediend. Deze kwalificaties en beschuldigingen zijn afkomstig van de columnist en worden in het artikel niet onafhankelijk vastgesteld.

De auteur onderzocht naar eigen zeggen Timmermans’ bewering dat hij aan meerdere universiteiten leerstoelen heeft of had. Hij zegt contact te hebben gezocht met instellingen in Bologna, Florence, Oxford en bij Johns Hopkins. De Universiteit van Bologna zou aanvankelijk hebben laten weten Timmermans niet te kennen. Ook zegt de schrijver dat Florence geen bevestiging gaf van een leerstoel. Over Oxford wachtte hij nog op antwoord. Wel blijkt Timmermans in maart 2023 een openingsrede te hebben gehouden aan de Universiteit voor Gastronomische Wetenschappen in Pollenzo, over voedsel, klimaat en de Europese Green Deal. Daarnaast zou hij drie maanden professor in Utrecht zijn geweest, zonder dat het stuk daarvan nadere documentatie geeft.

Een door de auteur geraadpleegde hoogleraar legt uit dat een ‘leerstoel’ doorgaans verwijst naar een formele, meestal vaste academische functie met een specifiek vakgebied. Een visiting professor of gastdocent heeft een andere status en hoeft geen leerstoel te bekleden. Ook is het ius promovendi — het recht om promovendi te begeleiden en promoties te verlenen — een belangrijk verschil tussen een volwaardig hoogleraarschap en sommige ere- of bezoekfuncties. Volgens deze academicus kan de formulering dat iemand ‘een paar leerstoelen’ heeft daarom misleidend of op zijn minst ongebruikelijk zijn. De auteur verbindt daaraan de conclusie dat Timmermans zijn academische positie zou hebben opgeblazen, maar het artikel levert geen volledige onafhankelijke verificatie van alle genoemde aanstellingen.

Over Harvard kreeg de schrijver wel een concreet antwoord. De Harvard Kennedy School bevestigde dat Timmermans lid is van een taskforce over de toekomstige Ruslandstrategie, geleid door Ivo Daalder. Volgens de universiteit betekent dat lidmaatschap echter niet dat Timmermans een formele academische aanstelling of affiliatie met Harvard of de Kennedy School heeft. De auteur gebruikt dit onderscheid om te betogen dat Timmermans zich ten onrechte met prestigieuze universiteiten zou associëren.

Vervolgens plaatst de columnist de kwestie in een breder patroon van vermeende onwaarheden en tegenstrijdigheden in Timmermans’ publieke optredens. Hij verwijst onder meer naar een uitspraak over de ligging van zijn woning ten opzichte van een asielzoekerscentrum in Maastricht, zijn stellige antwoord in 2023 dat hij niet naar Den Haag zou terugkeren, wisselende beschrijvingen van het beroep van zijn vader en de claim dat hij de architect van de EU-Turkije-vluchtelingendeal uit 2016 was. Volgens de auteur lag die rol vooral bij migratie-expert Gerald Knaus. Ook haalt hij Timmermans’ omstreden uitspraak over een zuurstofmasker bij een slachtoffer van de MH17-ramp aan. Timmermans noemde die uitspraak eerder een fout, maar ontkende dat hij had gelogen.

De auteur stelt dat Timmermans’ vermeende academische overdrijving extra problematisch is omdat hij wachtgeld ontvangt. Hij wacht naar eigen zeggen nog op antwoorden van Oxford en andere betrokken instellingen. De tekst is sterk opiniërend en bevat beledigende kwalificaties aan het adres van Timmermans; de aantijgingen worden niet systematisch door wederhoor of onafhankelijke bronnen onderbouwd.

Tot slot bespreekt de columnist de mogelijkheid om Timmermans de titel Minister van Staat weer af te nemen. Dat kan volgens de beschreven staatsrechtelijke praktijk via een Koninklijk Besluit, op voordracht van de ministerraad. De eretitel is in principe levenslang, maar is in de Nederlandse geschiedenis slechts tweemaal ingetrokken: bij Gijsbert Karel van Hogendorp in 1819 en Dirk Jan de Geer in 1947. De auteur vindt dat Timmermans door zijn vermeende leugens de waardigheid van de titel heeft aangetast en roept regering en koning op de benoeming te heroverwegen.