Arthur van Amerongen - A conservative is a liberal Tuur who has been mugged
In dit artikel:
Columnist Harry van Amerongen vertelt hoe hij afgelopen weekend in Rotterdam op de hoek van de Nieuwe Binnenweg en de Westersingel werd belaagd terwijl hij waggelend naar zijn slaapadres in de Breitnerstraat liep. Een groep jongeren sloot hem in en duwde tegen hem aan; door de val raakte hij flink gewond aan zijn gezicht en verloor zijn telefoon. Van Amerongen beschrijft de beroving in de context van bekende zakkerollerstrucs die hij ooit in het buitenland zag, en plaatst de gebeurtenis in een breder beeld van overlast en verslaving op het stuk tussen Pauluskerk en Eendrachtsplein.
Na de beroving ontdekte hij dat zijn telefoon gestolen was en begon de moeizame procedure om die te blokkeren. Omdat zijn contactgegevens en inlogcodes op het toestel stonden, kostte het veel tijd en gedoe — onder meer bellen met Vodafone in Portugal, gebruik van Find My Phone en het opnieuw instellen van accounts — voordat hij alles veilig had. Hij klaagt over de bureaucratie: het doen van aangifte bleek problematisch zonder DigiD en je kunt niet zomaar bij sommige politiebureaus binnenlopen. Van Amerongen besluit daarom geen uitgebreide aangifte in Rotterdam te doen.
Ondanks zijn gehavende gezicht reisde hij naar Alkmaar voor een feest ter gelegenheid van oom Robs 50 jaar bij de Telegraaf. Daar zette hij, met behulp van zijn laptop, uren door om een nieuwe telefoon en de bijbehorende accounts te installeren, omdat inloggen zonder het oude toestel een vicieuze cirkel bleek. Hij merkt spottend op dat zijn uiterlijk — bloedkorsten en een dik oog — zowel commentaar als medeleven opleverde en dat fotografen opletten welke kant van zijn gezicht zij fotografeerden.
De column bevat verder anekdotes en observaties: hij was eerder met Peter Tapijt van Leefbaar Rotjeknor naar het songfestival geweest in Bar Loge 90; hij signaleert dat de Marokkaanse viswinkel Puerto Marina aan de Nieuwe Binnenweg te koop staat en herinnert zich een vroeger geval van kogelgaten in een viswinkelruit; en hij beschrijft hoe mensen in politieke en media-kringen reageerden toen hij later in Nieuwspoort verscheen bij de uitreiking van de Pim Fortuyn-prijs. Ook verwijst hij naar de première van Roy Dames’ film Het Hart van Amsterdam en zijn betrokkenheid bij een glossy daarvoor.
De toon van het stuk is persoonlijk, licht ironisch en cynisch: Van Amerongen gebruikt zijn eigen ervaring om te reflecteren op stedelijke veiligheid, bureaucratie en de moderne afhankelijkheid van mobiele telefoons en digitale identiteiten. Hij balanceert tussen anekdotische zelfspot en kritiek op de omslachtige procedures rond diefstal en politierapportage.