Arno van Kessel - Beschadigd, niet gebroken

In dit artikel:

Arno van Kessel, voormalig advocaat en één van de initiatiefnemers van een omvangrijke bodemprocedure tegen de Staat en onder anderen Mark Rutte, Hugo de Jonge en Bill Gates, beschrijft hoe zijn leven ingrijpend veranderde nadat hij op 11 juni 2025 werd gearresteerd. Kort na het digitaal indienen van de Conclusie van Repliek — waarin hij en medeadvocaat mr. Peter Stassen betogen dat covid‑19‑injecties fungeren als een biowapen en de staat en betrokkenen daarvoor hoofdelijk aansprakelijk zouden moeten worden gesteld — namen antiterreuragenten hem ’s ochtends vroeg mee. Hij werd in Leeuwarden officieel als verdachte in de zogenaamde Barracuda‑zaak aangemerkt: een dossier rond een vermeend terroristisch plan tegen de NAVO‑top in Den Haag (24–25 juni 2025).

Van Kessel ontkent betrokkenheid bij terreurplannen en zegt dat uitspraken die de inmenging van het Openbaar Ministerie lijken te onderbouwen, in context hypothetische, onder invloed uitgesproken teksten waren of uit hun verband zijn gehaald. Hij erkent dat hij tijdens een afgetapt gesprek in mei — na een avond met zakenrelaties en donateurs van Recht Oprecht — “domme, immorele” dingen heeft gezegd, maar benadrukt dat er geen enkele daadwerkelijke voorbereiding of uitvoering van een aanslag is geweest. Volgens hem heeft het OM die woorden doelbewust ingezet om hem uit te schakelen als advocaat in de bodemprocedure.

Na zijn arrestatie verbleef Van Kessel in totaal circa 260 dagen in hechtenis: eerst op het politiebureau in Leeuwarden, daarna op de zwaarbewaakte terroristenafdeling van PI Vught. Hij vertelt over scherp traumatische ervaringen tijdens de aanhouding (onder meer een mitrailleur gericht op hem), lange perioden van volledige beperking (23 uur isolatie per dag), en over het leven tussen veroordeelde jihadisten, dat leidde tot bedreigingen en gespannen, bedreigende situaties. Van Kessel zegt dat in de eerste maanden medicijnen zijn onthouden, dat hij fysieke klachten ontwikkelde (PTSS, stressreuma) en dat zijn slaapritme en algemeen functioneren ernstig verstoord werden; hij gebruikt prednison en draagt een enkelband die soms kramp veroorzaakt.

Tegelijkertijd prijst hij persoonlijk de inzet van personeel in Vught: bewakers zouden zich — ondanks de omstandigheden — menselijk en ondersteunend hebben opgesteld en hem geholpen bij het herstel (bijvoorbeeld door betere slaapvoorzieningen en het afdwingen van medicatie). Buiten de poort ervoer hij massa‑ondersteuning: duizenden brieven, kaarten en demonstraties; die steun noemt hij belangrijk voor zijn moreel.

Juridisch en principieel staat Van Kessel pal achter de bodemprocedure en de slachtoffers die daar centraal staan. Hij zegt geen spijt te hebben van zijn juridische inzet en ziet zichzelf, ondanks beschadiging, niet gebroken. Zijn geloof speelt een belangrijke rol in hoe hij de gebeurtenissen interpreteert: Van Kessel, die zich tijdens de coronaperiode bekeerd en laten dopen heeft, noemt het lijden een vorm van zuivering en rekent erop dat “de Waarheid zal aan het licht komen.” Ook wil hij — zodra de tijd rijp is — inhoudelijk ingaan op de beschuldigingen tegen hem en op zijn schrapping van het juridische tableau.

Hij uit scherpe kritiek op het systeem: te lange voorarresttermijnen voor terrorismeverdachten (een regeling die hij toeschrijft aan post‑9/11‑wijzigingen), de mogelijkheid voor justitie om onderzoeken langdurig te rekken zonder inhoudelijke behandeling, en wat hij ziet als corruptie in hogere kringen. Volgens Van Kessel was ook het samenplaatsen met veroordeelde jihadisten op grote afstand van zijn gezin en zonder geloofwaardig bewijs onterecht en symptomatisch voor zwakheden in de rechtsstaat.

In afwachting van verdere juridische stappen werkt Van Kessel met zijn advocaatsteam aan zijn verdediging en houdt hij vast aan de combinatie van juridische vastberadenheid en religieuze overtuiging. Hij plaatst zijn persoonlijke lijden in een bredere morele en religieuze context en benadrukt dat het proces draait om verantwoordelijkheid voor vermeend inflicted leed door de coronabeleid‑maatregelen — een inzet die bij zijn aanhangers op veel steun kan rekenen.