Annelies (73), Wouter (83) en Moniek (37) wonen in een tiny house. 'Ik vind koud slapen 's nachts heerlijk!'
In dit artikel:
Aan de Markescheiding in Gasselternijveen is een kleinschalige woongemeenschap met elf tiny houses verrezen; het merendeel is inmiddels bewoond. De bewoners — zichzelf organiserend als Tiny House Naobers Nieveen — variëren in leeftijd van 9 tot 83 jaar. Enkele huizen zijn zelfgebouwd, andere door aannemers geplaatst. Moniek (37) bouwde zelf een huis van circa 30 m² en richtte het compact en efficiënt in; een vriend bouwt een grotere unit van zo’n 50 m² zodat ook zijn kinderen een slaapplek hebben. Wouter (83) zette met wat hulp zijn woning in elkaar en Annelies (73) liet haar huis door een aannemer plaatsen en concentreerde zich daarna op het tuinieren.
Het leven op het terrein is kleinschalig en gemeenschappelijk: het pad dat tussen de huisjes loopt is pas recent aangelegd — de bewoners hadden tot voor kort last van natte voeten — en zij legden zelf de riolering en elektriciteit aan. Met hulp van handige leden werd een wadi gegraven voor afvoer van regenwater. De gezamenlijke buitenruimte fungeteert als verlengstuk van de woning: kippen lopen in een gedeelde ren, er komen schuurtjes voor fietsen en gereedschap en er is de intentie een gemeenschappelijke moestuin te beginnen. Wonen in een tiny house gaat ook om een andere levensstijl: geen gasaansluiting, vaak elektrische of houtgestookte verwarming, weinig opslagruimte en de noodzaak om veel spullen achter te laten of te verkopen.
De komst van de tiny houses riep ook discussie op in het dorp en bij lokale organisaties. De gemeente Aa en Hunze stelde het stuk grond beschikbaar en gaf vergunningen waarmee de huisjes maximaal tien jaar mogen blijven staan. Dorpscoöperatie De Brug was aanvankelijk positief, maar werd later kritisch over de voorwaarden van de gemeente — onder meer een maandelijkse erfpachtcanon voor het gebruik van de grond — en vreesde dat vooral nieuwkomers uit buiten het dorp de woningen zouden kopen. Die vrees bleek deels juist: vrijwel alle huidige bewoners kwamen van elders; slechts één bewoonster woonde al in de gemeente. Voor lokale starters bleek aankoop vaak financieel onhaalbaar: de tiny houses kosten tussen ongeveer €40.000 en €100.000 en de tijdelijke status van maximaal tien jaar belemmert het afsluiten van een hypotheek.
De bewoners hopen op verlenging van de vergunning na die tien jaar; ze ontvingen een bezoek van burgemeester en wethouder en legden hun wens uit, maar kregen nog geen toezegging. Hun ervaring illustreert meerdere knelpunten in de regionale woningopgave: hoe combineer je ruimte voor vernieuwende woonvormen met betaalbaarheid, langdurige zekerheid en draagvlak in dorpskernen? De aanpak in Gasselternijveen biedt een levend voorbeeld van een kleine, duurzame woonvorm met veel zelfwerkzaamheid en saamhorigheid — maar ook van de praktische en beleidsmatige barrières die zo’n initiatief kan tegenkomen.