Annelies (55) en Eva (26): 'We zijn allebei een beetje onbegrensd'
In dit artikel:
Annelies (55) en haar dochter Eva (26) praten openlijk over opgroeien en opvoeden in Amsterdam-Zuid, en laten zien hoe buurt, wonen en familie elkaar vormgeven. Annelies woont al jaren in sociale huur en verdedigt dat: betaalbare woningen maken het mogelijk dat mensen met kleinere inkomens in de stad kunnen blijven wonen, wat volgens haar belangrijker is dan alleen de status van een huis. Tegelijk erkent ze dat kleine, gehorige woningen en snelle doorstroom gezinnen en sociale cohesie kunnen ondermijnen.
Eva beschrijft hoe haar basisschool in Zuid “bekakt” aanvoelde, terwijl zij en haar gezin juist vanouds tot de creatieve, diverse hoek behoorden. Een incident illustreert de complexe verhouding tussen oud- en nieuwkomers: terwijl Eva foto’s maakte voor een buurtproject riep een vrouw aanvankelijk dat ze de buurt uit moest, maar na het horen dat Eva er was opgegroeid ontstond een onverwacht gesprek van een halfuur. Samen wandelden moeder en dochter verder door de wijk, ontdekten activiteiten zoals een lentefeest in de Willem de Zwijgerkerk en leerden ze opnieuw plekken en mensen kennen.
Beiden delen een belangstelling voor architectuur en geschiedenis van plekken en zeggen dat ze allebei van mensen houden — een gedeelde smaak die zich ook vertaalt in samenwerking en plannen voor toekomstige projecten. Annelies reflecteert op haar eigen verleden: zij groeide op in een dorp en had weinig wereldwijsheid of zelfvertrouwen toen ze naar Amsterdam ging. Ze ziet bij Eva juist veel zekerheid en zelfstandigheid, iets waaraan volgens haar de manier van opvoeden heeft bijgedragen: vrijheid om zelf uit te zoeken en vertrouwen van de ouders.
Een belangrijke persoonlijke wending in Eva’s leven was een ongeluk met een hersenschudding in het eerste jaar van de middelbare school, met jarenlange gevolgen en een periode van thuiszitten op zestienjarige leeftijd. Het kostte moeite hulp te vinden; pas een fysiotherapeut vond uiteindelijk een wervelprobleem en hielp haar herstellen. Dat proces leerde hen meer in het moment te leven en niet te lang uit te stellen — een houding die terugkeert in hun projecten: vol overgave erin duiken en daarna soms even uitrusten.
Praktisch en avontuurlijk blijven ze: Eva werkt aan een atelierverbouwing zonder eerdere ervaring, Annelies heeft plannen om te zeilen van de Azoren naar Zuid-Engeland. Hun credo: gewoon doen, en achteraf beoordelen of het slim was.