Anita Witzier (64) is in Dwingeloo voor de vijfde keer verslaggever in The Passion. 'Twijfelen aan het geloof is voor mij de essentie ervan'

In dit artikel:

Dwingeloo is op Witte Donderdag het decor van de zestiende editie van The Passion. Presentatrice en verslaggever Anita Witzier (64) staat voor de vijfde keer langs de microfoon; na haar debuut in coronajaar 2021 in Roermond volgden Harlingen (2023), Zeist (2024) en Terneuzen (2025). Ze voelde zich vorig jaar even twijfelend, maar kon geen nee zeggen: „Het getal vijf is ook mooi”, zegt ze over haar lustrumrol.

The Passion, de jaarlijkse muzikale televisiewijziging van het paasverhaal, trekt miljoenen kijkers en is uitgegroeid tot voor velen het begin van de paasperiode, ondanks vroege kritiek dat het te kitscherig zou zijn en afleidt van de Bijbeltekst. Witzier erkent die kritiek maar ziet het spektakel juist als een middel om een breed publiek te bereiken: gelovigen en niet-gelovigen worden geraakt door dezelfde onderliggende moraal van troost, vergeving en verbinding.

Witzier reflecteert in het interview uitgebreid op haar eigen geloofsachtergrond. Ze groeide op in de Alblasserwaard, in de nabijheid van de Biblebelt, en herinnert zich een calvinistische opvoeding met nadruk op regels en prediking van zonden en verdoemenis. Die hardere trekken van het geloof heeft zeverworpen: angst als drijfveer voor geloof vindt ze fout, terwijl ze juist onderstreept dat Jezus nooit angst gebruikte. Tegelijkertijd heeft ze waardering gekregen voor rituelen uit de katholieke traditie — bijvoorbeeld het kaarsje opsteken — en ziet ze waarde in biechten als moment van bezinning en kans op verbetering. Twijfel noemt ze essentieel: de uitdaging is het niet-weten en toch durven overgave, al is zij zelf meer geneigd tot ratio.

Artistieke vernieuwingen binnen The Passion noemt ze positief. Sinds 2022 werden rollen als Maria Magdalena en de 'ongelovige' Tomas meer prominent en genuanceerd uitgewerkt; Maria Magdalena wordt niet langer eendimensionaal voorgesteld maar krijgt een grotere rol als eerste getuige van de lege grafkamer. Witzier benadrukt dat het oude verhaal nog steeds relevant is: iedereen herkent groepen innerlijke stemmen — een Judas, een Petrus of een Tomas — en het thema vergeving blijft universeel.

Voor Witzier zijn het ook de persoonlijke ontmoetingen die het programma bijzonder maken. Ze vertelt over ontroerende ontmoetingen uit eerdere edities: van oudere en jongere belmaatjes die elkaar pas tijdens The Passion ontmoetten tot een vader en dochter die het kruis droegen kort nadat hun moeder overleed. Zulke verhalen, en een editie in Terneuzen over een vrouw die haar problematische broer thuis opnam met hulp van de kerk, illustreren hoe het spektakel persoonlijke en maatschappelijke thema’s verbindt.

De voorbereiding op de live-uitzending verloopt nauwgezet: gesprekken en getuigenissen worden geselecteerd, teruggebracht tot kernverhalen van ongeveer drie minuten en samen geoefend, inclusief plaatsing in de verhaallijn en camerahoeken. Live-televisie blijft spannend door de vele verbindingen en mensen voor wie dit nieuw is, maar juist die spanning vindt Witzier leuk.

Voor Dwingeloo verwacht ze een intieme setting; de processie wordt dit jaar ingekort omdat een lange tocht over hei en velden op tv weinig visueel oplevert. Witzier kijkt ernaar uit maar zegt de uitzending later thuis terug te zullen zien — op het podiumplein zelf is het volgens haar vaak een stil, gezamenlijk moment waarin publiek ademloos toekijkt.

Kort profiel: Anita Witzier (1961, Gouda) begon in 1988 bij Veronica, werkt sinds 1996 bij KRO(-NCRV) en is onder meer ambassadeur van ReumaNederland.