Andy Burnham promises hope. Britain needs more than that

In dit artikel:

Het Britse politieke en economische verval staat volgens dit commentaarstuk centraal nu Andy Burnham op het punt lijkt te staan om de volgende premier te worden. Het stuk schetst een land met zwakke groei, hoge schulden, uitgeputte publieke diensten, een verzwakte krijgsmacht en een sombere stemming onder kiezers. Tegelijk wordt de aftredende premier Sir Keir Starmer neergezet als iemand die wel een grote meerderheid kreeg, maar er niet in slaagde macht uit te stralen of een overtuigend doel voor zijn regering te formuleren.

Burnham, die onlangs terugkeerde in het Lagerhuis en via een tussentijdse verkiezing zijn politieke positie versterkte, wordt gezien als charismatischer en strijdbaarder dan Starmer. Zijn ervaring als voormalig minister en burgemeester van Greater Manchester, plus zijn talent om coalities te bouwen, zouden hem kunnen helpen. Ook noemt het stuk enkele concrete ideeën van hem, zoals meer macht voor Engelse regio’s en hervorming van de vastgoedbelasting.

Maar de kern van de kritiek is dat Burnham nog geen geloofwaardig plan heeft om Groot-Brittannië echt te herstellen. De economie moet volgens het artikel eerst op orde worden gebracht, zeker nu het land kampt met de hoogste leenkosten binnen de G7 en extra uitgaven voor defensie en infrastructuur nodig zijn. Toch zou Burnham te veel inzetten op het pleasen van verschillende groepen, onduidelijk blijven over zijn minister van Financiën en weinig bereid zijn om harde keuzes te maken over belastingen en bezuinigingen.

Daarnaast zet het artikel vraagtekens bij zijn politieke flexibiliteit en nostalgische blik. Burnham zou zich afhankelijk van het publiek steeds anders opstellen en zich te veel vastklampen aan verouderde ideeën, zoals het terugdraaien van “40 jaar neoliberalisme” en het herindustrialiseren van Noord-Engeland. Volgens de auteur riskeert dat geld, tijd en politieke energie te verspillen, terwijl modernisering en voorbereiding op nieuwe technologieën juist dringend nodig zijn.

De conclusie is scherp: Burnham kan alleen slagen als hij snel een serieus hervormingsprogramma neerzet en ook zijn eigen partij durft tegen te spreken. Zo niet, dan dreigt hij net als zijn voorgangers snel ten onder te gaan aan dezelfde Britse malaise die hij zegt te willen bestrijden.