Amsterdamse activist Jesse (21) landt in Nederland na Gazavloot: 'Mishandeld en getreiterd, maar zal blijven vechten'
In dit artikel:
Jesse van Schaik, een 21‑jarige geschiedenisstudente uit Amsterdam, keerde vrijdagavond terug naar Nederland nadat ze drie dagen lang door Israël was aangehouden. Ze had deelgenomen aan de Global Sumud Flotilla, een humanitaire actie die deze week probeerde de Israëlische blokkade van Gaza te doorbreken om hulpgoederen te leveren. Maandag verboden Israëlische troepen de vloot; in totaal werden 428 mensen van boord gehaald, waaronder Van Schaik en meerdere andere Nederlanders. Donderdagochtend mochten de activisten Israël verlaten en vlogen ze eerst naar Istanboel.
Van Schaik vertelt dat haar gevoelens verdeeld zijn: opluchting dat ze niet langer in levensgevaar is, maar diepe verdriet en woede over de situatie van Palestijnen, voor wie de omstandigheden volgens haar een “levende nachtmerrie” zijn. Ze benadrukt dat zij en anderen dankzij hun Nederlandse paspoort konden terugkeren, iets wat Palestijnen niet is gegund.
De aanhouding ging volgens deelnemers en mensenrechtenorganisaties gepaard met grof geweld en vernedering. In een door minister Itamar Ben‑Gvir gedeelde video zijn geboeide activisten op de knieën met het hoofd naar de grond te zien; de opname leidde tot binnen‑ en buitenlandse verontwaardiging en zelfs kritiek uit de Israëlische regering. Mensenrechtenorganisatie Adalah zegt dat activisten werden blootgesteld aan “extreem geweld, seksuele vernedering en ernstige mishandeling”.
Van Schaik beschrijft harde behandelingen: slaag, mensen met gebroken ribben, neus of schouderblad, en kou doordat op het dek met water was gespoten. Na de kaping werden zij overgebracht naar militaire schepen en later naar een gevangenis. Ze zegt zestien uur met de handen op de rug gebonden te zijn geweest, te zijn gesleept en fysieke littekens te hebben overgehouden. In de detentie moesten activisten zich uitkleden; bij haar werd het shirt over het hoofd getrokken en maakte personeel foto’s van haar ontblote bovenlichaam. Ze noemt de situatie sadistisch en vernederend.
Na haar terugkeer naar Nederland wil Van Schaik haar familie omhelzen en zo veel mogelijk terugkeren naar een normaal leven, al blijft de ervaring in haar hoofd aanwezig. Ze spreekt zich vastberaden uit tegen wat zij noemt genocide en zegt dat ze, als er een nieuwe Flotilla komt, weer mee zal varen.