'Amsterdam moet alle zeilen bijzetten om de strijd tegen de verpaupering van de stad te winnen'

In dit artikel:

Student bestuurskunde Semir Lazim waarschuwt in een opiniestuk dat Amsterdam langzaam verloederd raakt: opengebroken vuilnisbakken, zwerfafval, stickers, graffiti, urinewalmen, kraakpanden en grofvuil stapelen zich op en ondermijnen de leefbaarheid van de stad. Hij verklaart die achteruitgang mede via de zogenaamde Broken Window-theorie: kleine zichtbare tekenen van verwaarlozing wekken onverschilligheid en moedigen asociaal gedrag aan, wat vervolgens tot grotere problemen leidt.

Lazim pleit voor een praktische, daadkrachtige aanpak in plaats van vooral praatgroepen of symbolische maatregelen. Concreet stelt hij voor: geen gedogen van vuilnis en illegale afvalstortingen, hard optreden tegen geplakte posters en stickerterror, intensieve schoonmaak van steegjes en straatmeubilair, en structureel meer personeel voor stadsreiniging. In plaats van hoofdzakelijk boetes raadt hij taakstraffen en maatschappelijke tegenprestaties aan — denk aan schoonmaakwerk als voorwaarde bij bijstand — en maatregel om graffitiërs twee keer zoveel te laten verwijderen als ze spuiten.

Als inspiratie noemt hij steden als Kopenhagen en Singapore die schoner blijven door consequente handhaving en onderhoud. Lazim benadrukt dat het geen utopie is: met wilskracht en investering kan Amsterdam zijn fatsoen terugwinnen. Als context: de Broken Window-gedachte is breed bekend (Wilson & Kelling) maar wordt ook bediscussieerd vanwege mogelijke ongelijkheden in handhaving; Lazim richt zich vooral op praktische, zichtbare acties om de normaleorde en maatschappelijke verantwoordelijkheid te herstellen.