Amsterdam krijgt spectaculair kunstwerk: reusachtige parkiet van 6,5 meter in aantocht
In dit artikel:
In Amsterdam komt deze lente een opvallend nieuw stadsbeeld: een 6,5 meter hoge, limoengroene halsbandparkiet van klei en keramiek, ontworpen door kunstenaar Teun Castelein en uitgewerkt in het Haagse atelier Struktuur68 door Rob Daenen en collega’s. Het beeld, dat uit ongeveer vierhonderd prefab-onderdelen naar de stad wordt vervoerd en vervolgens in het Wilhelmina Druckerpark (Amsterdam-Noord, tegenover Centraal Station) wordt opgebouwd, wordt onthuld na een bouwperiode van twee maanden met een vliegerfestijn.
Het proces is volledig ambachtelijk: Castelein maakte het schaalmodel, Daenen boetseert al ruim een jaar aan het uiteindelijke, in stukken gebakken werk. Tijdens het maakproces ontstonden routinematige artistieke discussies—zoals over de oogopslag van de vogel, een voeg of lijn in de snavel en de exacte kleurtint—maar die verliepen gemoedelijk. Na talloze kleurtesten viel de keuze op een felle limoengroene toon; een oorspronkelijk roze sokkel verdween op aandringen van de gemeente omdat die volgens de commissie te politiek geladen was.
Het kunstwerk won een bewonersstemming na een selectieprocedure met drie ontwerpen. Castelein liet zich inspireren door de directe omgeving en het fenomeen zelf: halsbandparkieten zijn sinds de jaren zeventig in Amsterdam aanwezig en vooral zichtbaar in Noord en in buurtjes als Van der Pek. De vogel is zowel geliefd als omstreden: mensen klagen over lawaai, vermeende concurrentie met inheemse soorten en schade aan fruit; anderen zien de vogel juist als een symbool van veerkracht en stedelijke identiteit.
Castelein geeft het beeld een sociale lading zonder alles vast te leggen; hij illustreert dat sommige migranten—zelfs vogels—door discussie heen vechten voor hun plek. Met de uitspraak "Deze vogel mag blijven" maakt hij bewust een statement over tolerantie, verbondenheid en hoe een niet-menselijk stadsbewoner toch onderdeel kan worden van het collectieve straatbeeld. Hij plaatst het project ook in een traditie van openbare standbeelden in Nederlandse parken, die eerder vooral belangrijke historische figuren herdachten, maar nu ruimte biedt aan andere stadsverhalen.
Voor Struktuur68 en zijn team heeft het extra betekenis: de makers zijn ver voorbij de pensioengerechtigde leeftijd en noemen dit hun laatste grote klus. Het resultaat moet een kleurrijk, herkenbaar stadsicoon worden dat zowel voorbijgangers als treinreizigers aan de overkant van het station direct op zal vallen—en hopelijk ook de echte halsbandparkieten nieuwsgierig maakt.