'Amsterdam kiest niet tussen Nederland, Marokko, Algerije, Curaçao of Ghana, maar is al die verhalen tegelijk'

In dit artikel:

In dit opiniestuk stelt Ceren Akgöl dat de vraag voor wie Nederlanders met een migratieachtergrond “echt” juichen op het WK de verkeerde is. Volgens haar draait de wedstrijd van Nederland tegen Marokko niet alleen om voetbal, maar vooral om identiteit, afkomst en de manier waarop Amsterdam al die werelden samenbrengt.

Akgöl schetst een Marokkaans-Amsterdamse familieavond waarop meerdere generaties samen kijken, met een tafel vol zowel Marokkaanse gerechten als typisch Nederlandse lekkernijen. Daarmee wil ze laten zien dat veel mensen in Nederland meerdere culturele lagen hebben en dat een keuze voor een elftal niets zegt over hun loyaliteit aan één land. Identiteit laat zich volgens haar niet terugbrengen tot 90 minuten voetbal.

Ze wijst ook op spelers uit Amsterdam en andere Nederlandse wijken die voor verschillende nationale teams uitkomen, zoals Oranje, Marokko, Ghana, Curaçao en Algerije. Voor bewoners van buurten als de Bijlmer, Osdorp en Geuzenveld is dat juist een teken dat één stad meerdere verhalen kan dragen. Na de wedstrijd blijft in haar beeld niet de uitslag centraal staan, maar het samenzijn: discussies, lachen, eten en het gewone leven in Amsterdam. De kern van haar betoog is dat Amsterdam niet hoeft te kiezen tussen landen, omdat het al die achtergronden tegelijk omvat.